راهبردهای یکپارچه سازی فناوری های نوین در گذار از شهر هوشمند به شهر توان مند با تاکید بر ارتقای آسایش افراد دارای ناتوانی حرکتی

گذار از شهر هوشمند به شهر توان مند، مستلزم بازاندیشی در نحوه به کارگیری فناوری های نوین با رویکردی انسان محور و عدالت محور است؛ به ویژه در ارتباط با گروه های دارای ناتوانی حرکتی که بیش از سایرین تحت تاثیر کاستی های محیط شهری قرار دارند. مسئله اصلی این پژوهش، تبیین راهبردهای یکپارچه سازی فناوری های نوین شهری در راستای ارتقای آسایش، دسترس پذیری و توان مندی افراد دارای ناتوانی حرکتی در فرآیند گذار از شهر هوشمند به شهر توان مند است. هدف پژوهش، شناسایی و تحلیل راهبردهایی است که با تلفیق فناوری های دیجیتال، زیرساخت های هوشمند و اصول طراحی فراگیر، بتوانند کیفیت تجربه زیست شهری این گروه را بهبود بخشند. روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و با بهره گیری از تحلیل اسنادی، بررسی تجارب بین المللی، و تحلیل محتوای سیاست ها و برنامه های شهری مرتبط انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که فناوری هایی نظیر اینترنت اشیا، داده های باز شهری، سامانه های حمل ونقل هوشمند و پلتفرم های مشارکت دیجیتال، در صورت یکپارچه سازی با سیاست های اجتماعی و طراحی شهری فراگیر، می توانند نقش موثری در کاهش موانع حرکتی، افزایش استقلال فردی و ارتقای آسایش ذهنی و جسمی افراد دارای ناتوانی حرکتی ایفا کنند. نتایج پژوهش بر ضرورت عبور از نگاه فناورمحور صرف و حرکت به سوی رویکرد توان مندساز تاکید دارد و نشان می دهد که شهر توان مند زمانی محقق می شود که فناوری به ابزاری برای ارتقای برابری، مشارکت و کیفیت زندگی همه شهروندان، به ویژه گروه های کم توان، تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، شهر توان مند ، فناوری های نوین ، ناتوانی حرکتی ، آسایش شهری