طراحی سیستم های آموزشی تعاملی برای مشارکت شهروندان در حکمرانی شهری

اهداف پژوهش: این پژوهش با هدف طراحی و ارائه یک چارچوب مفهومی برای سیستم های آموزشی تعاملی با محوریت افزایش مشارکت موثر شهروندان در فرآیندهای حکمرانی شهری انجام شده است. هدف اصلی، پر کردن شکاف بین فناوری های شهر هوشمند و سطح آمادگی و درک شهروندان از طریق یک محیط آموزشی جذاب و زمینه محور است (Aladalah, Cheung, & Lee, ۲۰۲۰). روش تحقیق: پژوهش حاضر از نوع توسعه ای-کاربردی و با رویکرد طراحی مبتنی بر تحقیق (Design-Based Research) انجام شد. داده ها از طریق تحلیل محتوای کیفی مقالات ISI و علمی-پژوهشی داخلی در بازه ۱۳۹۴-۱۴۰۴ شمسی (۲۰۱۵-۲۰۲۵ میلادی) و نیز مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۵ متخصص حوزه حکمرانی شهری، فناوری آموزشی و مشارکت اجتماعی گردآوری شد. چارچوب اولیه بر مبنای ادبیات موضوع طراحی و سپس در سه دور تکرار، توسط متخصصان اعتبارسنجی و اصلاح شد (صیادی و میرزایی، ۱۳۹۸). یافته های کلیدی: یافته ها منجر به طراحی یک چارچوب پنج لایه گردید شامل: لایه محتوای حکمرانی زمینه محور (شامل شبیه سازی های تعاملی از مسائل شهری)، لایه مکانیسم های تعامل (با استفاده از بازیگونه سازی -Gamification- و دوقلوی دیجیتال)، لایه تحلیل و شخصی سازی یادگیری، لایه اتصال به پلتفرم های حکمرانی واقعی، لایه ملاحظات اخلاقی و حریم خصوصی. تحلیل داده ها نشان داد که موفقیت چنین سیستم هایی در گرو یکپارچگی با سکوهای مشارکت شهروندی موجود، تمرکز بر مسائل ملموس محلی و ارائه بازخورد سریع به کاربران است (Lee & Kwak, ۲۰۱۹؛ قاسمی و همکاران، ۱۴۰۰). نتیجه گیری کلی: نتایج نشان می دهد که سیستم های آموزشی تعاملی، پلی ضروری بین ظرفیت های فنی شهر هوشمند و سرمایه انسانی آن ایجاد می کنند. این چارچوب می تواند به عنوان راهنمایی برای شهرداری ها و توسعه دهندگان جهت ایجاد ابزارهایی برای توانمندسازی شهروندان و نهادینه سازی مشارکت آگاهانه و موثر در حکمرانی شهری مورد استفاده قرار گیرد. پژوهش های آتی می توانند بر ارزیابی اثربخشی پیاده سازی عملیاتی این چارچوب در یک بافت شهری مشخص متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، حکمرانی شهری ، مشارکت شهروندی ، سیستم آموزشی تعاملی ، توانمندسازی شهروندان ، طراحی مبتنی بر تحقیق ، آموزش شهروندی