تحلیلی بر تحقق پذیری شهر هوشمند مبتنی بر حمل ونقل انسان محور (مطالعه موردی: کلان شهر تبریز)

امروزه با توجه به چالش های متعدد شهرها بهره مندی از رویکردهای پایداری همچون شهر هوشمند الزامی می باشد. در این بین، یکی از معیارهای مهم هوشمندسازی شهری توجه به حمل ونقل هوشمند به ویژه حمل ونقل انسان محور است. بنابراین، با توجه به نقش حمل ونقل انسان محور در هوشمندسازی جابه جایی ها و به تبع آن مواجهه با چالش های زیست محیطی شهرها، پژوهش حاضر با هدف بررسی تحقق پذیری شهر هوشمند مبتنی بر حمل ونقل انسان محور در کلان شهر تبریز نگارش شده است. روش تحقیق در مطالعه ی حاضر آمیخته (کمی و کیفی) با هدف کاربردی و ماهیت تحلیلی و اکتشافی است که در راستای تجزیه و تحلیل داده ها نیز از آزمون های میانگین عددی و تی در نرم افزار SPSS استفاده شده است. همچنین جامعه ی آماری تحقیق شامل شهروندان کلان شهر تبریز می باشد و حجم نمونه با استفاده از مدل کوکران ۳۸۴ نفر تعیین شده که دسترسی به این حجم نمونه بر مبنای الگوی تصادفی ساده می باشد. یافته های تحقیق نشان می دهد از منظر دسترسی به پیاده راه ها و کیفیت آن ها شرایط کلان شهر تبریز مطلوب و از منظر اتصال مناسب بین پیاده راه ها شرایط نامطلوب می باشد. از منظر خطوط مناسب دوچرخه سواری و تعداد مناسب دوچرخه ها شرایط نامطلوب می باشد. اتوبوس های تندرو تبریز در معیارهای مختلف مکان یابی مناسب ایستگاه ها، هوشمندسازی، کیفیت اتوبوس ها، سرعت جابه جایی و زمان بندی مناسب شرایط مطلوبی را نشان می دهد. هوشمندسازی، کیفیت واگن ها و زمان بندی مناسب در مترو تبریز نیز مطلوب ارزیابی شده و تنها مکان یابی ایستگاه ها مناسب نبوده و دسترسی به آن ها مطلوب نبوده است.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، حمل ونقل انسان محور ، کلان شهر تبریز