ارزیابی نقش رشد هوشمند فراگیر در توزیع عادلانه زیرساخت های شهری در بستر شهر هوشمند

شهرهای معاصر با چالش های پیچیده ای در حوزه توزیع زیرساخت ها و خدمات شهری مواجه هستند که منجر به نابرابری فضایی و اجتماعی شده است. در این راستا، مفهوم رشد هوشمند فراگیر به عنوان رویکردی نوین، بر توزیع متوازن مزایای توسعه شهری و دسترسی برابر شهروندان به زیرساخت ها تاکید دارد. هدف پژوهش حاضر، ارزیابی نقش رشد هوشمند فراگیر در توزیع عادلانه زیرساخت های شهری در بستر شهر هوشمند است. روش تحقیق ترکیبی بوده و شامل دو مرحله کیفی و کمی است: ابتدا با تحلیل اسنادی و مصاحبه با خبرگان شهری، مولفه های رشد هوشمند فراگیر استخراج شد و سپس با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته و مدل یابی معادلات ساختاری (SEM)، تاثیر این مولفه ها بر توزیع عادلانه زیرساخت ها بررسی گردید. یافته ها نشان داد که تحقق عدالت فضایی در شهرهای هوشمند، مستلزم هم افزایی سه بعد کلیدی: فناوری های هوشمند و داده های مکانی، مداخلات برنامه ریزی عدالت محور و ظرفیت نهادی و مشارکت شهروندان است. نتایج پژوهش تاکید می کند که فناوری به تنهایی نمی تواند عدالت را تضمین کند و موفقیت رشد هوشمند فراگیر نیازمند تعامل مولفه های اجتماعی، نهادی و فناورانه است. این پژوهش می تواند چارچوب تحلیلی عملیاتی برای سیاست گذاران و برنامه ریزان شهری فراهم آورد و مسیر تحقق شهر هوشمند عدالت محور و فراگیر را روشن کند.

کلیدواژه ها:

رشد هوشمند فراگیر ، شهر هوشمند ، عدالت فضایی ، زیرساخت های شهری ، مدیریت شهری