مروری بر مولفه های باز زنده سازی بافت تاریخی شهری با رویکرد توسعه پایدار و تاکید بر تقویت اثربخشی معنی و حس تعلق به مکان

بافت های تاریخی به عنوان هسته های اصلی هویت بخش به حیات شهری، در دهه های اخیر تحت تاثیر تغییرات برنامه ریزی نشده با بحران زوال عملکردی و فرسودگی کالبدی مواجه شده اند. هدف اصلی این پژوهش، شناسایی و تحلیل مولفه های باز زنده سازی بافت تاریخی با رویکرد توسعه پایدار و تاکید بر تقویت حس تعلق به مکان است. روش تحقیق در این مطالعه از نوع مروری است که با بهره گیری از تکنیک متاخلاصه و بررسی نظام مند اسناد، متون و پژوهش های پیشین در حوزه بازآفرینی و پایداری شهری انجام شده است. در این فرآیند، آراء اندیشمندان مختلف تحلیل و مولفه های کلیدی استخراج گردید. نتایج نشان می دهد که برای گذار از اقدامات صرفا فیزیکی به فرآیندهای پایدار اجتماعی-کالبدی، بایستی بر سه محور پیوستگی کالبدی (شامل تنوع و کیفیت ابنیه)، پیوستگی اجتماعی-کارکردی (شامل مشارکت و امنیت) و پیوستگی معنایی (شامل هویت، اصالت و غنای حسی) تمرکز کرد. یافته های تحقیق حاکی از آن است که بازآفرینی پایدار تنها در صورت تقویت پیوند عاطفی ساکنان با محیط و ارتقای حس تعلق به مکان از طریق عوامل عینی و ذهنی محقق می شود که این امر منجر به توسعه درون زا و حیات دوباره بافت های رو به زوال خواهد شد.

کلیدواژه ها:

بافت تاریخی ، بازآفرینی شهری ، باز زنده سازی ، توسعه پایدار شهری ، حس تعلق به مکان ، پیوستگی معنایی