استفاده مطلوب از توان بافت های فرسوده منطبق با ضوابط شهری

یکی از مهمترین اقدامات در جهت استفاده مطلوب از توانهای بالقوه و بالفعل بافت های فرسوده شهری، داشتن نگرش علمی و فنی به برخی ضوابط و مقررات طرح های تفصیلی و اصلاح آنها در راستای نوسازی و بهسازی بافت های فرسوده شهری است. ضوابط ارتفاعی طرح تفصیلی شهر شیراز بدلیل ویژگی های بافت های فرسوده و درونی شهر شیراز از جمله دانه بندی و قطعه بندی قطعات و بلوک های ساختمانی و شبکه ساختار معابر، بافت و نحوه استقرار بنا در قطعه و... دارای ابهام و به دور از شفافیت بوده و برحسب افراد و کارشناسان مختلف تفسیرها و تعابیر مختلفی از آن برداشت می شود. بنابراین می توان گفت اگر در انتظام توسعه و عمران شهرها نابسامانی هایی وجود دارد یکی از مهمترین دلایل آن را باید در نقص، ابهام، تعارض و ناهماهنگی مقررات شهرسازی نبود و یا کمبود مقررات مطلوب و متناسب با نیازهای عمرانی و مدیریت توسعه شهری و روستایی، ایراد و نواقص مرتبط با اجرای مقررات و یا نظارت بر اجرای آنها جستجو کرد. بنابراین می توان گفت، فراهم سازی بستر توسعه پایدار و عملیاتی کردن راهبرد توسعه درونزای شهری با اصلاح قوانین موجود امکان پذیر می باشد؛ بدین صورت که با ایجاد هماهنگی در قوانین زمینه استفاده بهتر از فضاهای موجود فراهم می گردد. لذا یکی از موانع دسترسی به توسعه پایدار درونی شهرها در این بافت ها ضوابط و مقررات طرح های تفصیلی می باشد که در اغلب موارد بدون مبانی علمی و تخصصی به عنوان مانعی دست و پاگیر جهت نوسازی اینگونه بافت ها مطرح است از جمله این ضوابط و مقررات ضوابط ارتفاعی ساختمان ها است. تحقیق حاضر در پی بررسی تاثیر طرح های تفصیلی و کاربری های مصوب بر ایجاد ساخت و ساز پایدار در حوزه شهر شیراز می باشد تا با شناسایی این تاثیرات محدودیت های قوانین شناسایی و راهکارهای اصلاح آنها بیان گردد.

کلیدواژه ها:

بافت های فرسوده ، ضوابط شهری ، توسعه شهری ، شیراز