بررسی فقهی و حقوقی آثار نکاح بدون اذن ولی و دادگاه نسبت به فرزندان در حقوق ایران و عراق

نکاح بدون اذن ولی و بدون اخذ اجازه دادگاه از موضوعات مهم و اختلافی در فقه اسلامی و حقوق خانواده است که علاوه بر اعتبار عقد، آثار قابل توجهی بر وضعیت حقوقی فرزندان برجای می گذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی فقهی و حقوقی آثار نکاح بدون اذن ولی و دادگاه نسبت به فرزندان در حقوق ایران و عراق انجام شده است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و رویکرد تطبیقی، ضمن بررسی مبانی فقهی و قانونی دو نظام حقوقی، آثار مالی و غیرمالی این نوع نکاح را نسبت به فرزندان مورد تحلیل قرار داده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که در حقوق ایران، نکاح بدون اذن ولی در موارد مقرر قانونی، عقدی غیرنافذ محسوب می شود، در حالی که در حقوق عراق، زن بالغ و رشید اصولا در انعقاد نکاح استقلال دارد و اذن ولی شرط صحت عقد نیست. همچنین یافته های پژوهش بیانگر آن است که در هر دو نظام حقوقی، حمایت از حقوق فرزندان بر وضعیت حقوقی عقد والدین مقدم دانسته شده و در صورت احراز نسب قانونی، فرزندان از حقوقی همچون نفقه، حضانت، هویت، ثبت ولادت و سایر آثار ناشی از نسب برخوردار خواهند بود. در مجموع، هرچند میان حقوق ایران و عراق در خصوص جایگاه اذن ولی تفاوت هایی وجود دارد، اما هر دو نظام حقوقی در جهت حمایت از مصلحت کودک و استحکام نهاد خانواده گام برداشته اند.

کلیدواژه ها:

نکاح ، اذن ولی ، اجازه دادگاه ، حقوق ایران ، حقوق عراق ، فرزندان