امنیت بدون آرامش؛ بازتعریف مفهوم امنیت در حکمرانی معاصر ایران

در جهان معاصر، مفهوم امنیت دیگر صرفا به معنای حفاظت نظامی و دفاع از مرزهای جغرافیایی نیست، بلکه ابعاد گسترده تری نظیر امنیت روانی، امنیت اقتصادی، اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی را نیز در بر می گیرد. در بسیاری از جوامع، حتی در شرایط فقدان جنگ و تهدید خارجی مستقیم، احساس ناامنی روانی، اضطراب اجتماعی، بی اعتمادی عمومی و کاهش امید اجتماعی می تواند ثبات سیاسی و مشروعیت حکومت ها را با چالش مواجه سازد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به بررسی نقش امنیت روانی در بازتولید سرمایه اجتماعی و تاثیر آن بر حکمرانی معاصر ایران می پردازد. در این مقاله تلاش شده است با بهره گیری از نظریات اندیشمندانی همچون بری بوزان، رابرت پاتنام، فرانسیس فوکویاما و دیوید ایستون، مفهوم امنیت از منظر جدید مورد بازخوانی قرار گیرد. یافته های پژوهش نشان می دهد که تمرکز صرف بر ابعاد سخت امنیت، بدون توجه به مولفه هایی چون رفاه اقتصادی، اعتماد عمومی، عدالت اجتماعی، آزادی اطلاعات و امید به آینده، موجب فرسایش سرمایه اجتماعی و افزایش شکاف میان دولت و جامعه خواهد شد. همچنین نتایج پژوهش بیانگر آن است که امنیت روانی در عصر جدید به یکی از مولفه های اصلی امنیت ملی تبدیل شده و دولت ها برای حفظ ثبات سیاسی ناگزیر به بازتعریف سیاست های امنیتی خود هستند. در نهایت مقاله تاکید می کند که حکمرانی کارآمد در ایران نیازمند عبور از نگاه صرفا امنیتی و حرکت به سوی حکمرانی مبتنی بر اعتمادسازی، مشارکت اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان است.

کلیدواژه ها:

امنیت روانی ، سرمایه اجتماعی ، حکمرانی ، مشروعیت سیاسی ، اعتماد عمومی