تحلیل شیوه ی نویسندگی هوشنگ مرادی کرمانی در اثر خمره مبتنی بر نظریه ی رئالیسم

داستان «خمره» اثر هوشنگ مرادی کرمانی، یکی از آثار برجسته در زمینه ی ادبیات واقع گرای کودک ونوجوان است که با زبانی ساده و صمیمی، ابعاد پنهان زندگی روستایی را بازتاب می دهد.پژوهش حاضر با هدف تحلیل شیوه ی نویسندگی مرادی کرمانی در این داستان بر اساس مولفه های نظریه ی رئالیسم و با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد کیفی و گردآوری کتابخانه ای داده ها انجام شده است. انتخاب این موضوع به دلیل خلا پژوهشی در بررسی نظام مند سبک وی در چارچوب یک نظریه ی ادبی مشخص و نیز ظرفیت بالای داستان خمره برای بازنمایی واقعیت های اجتماعی-فرهنگی جامعه ی روستایی صورت گرفت.دستاوردهای پژوهش نشان می دهد که داستان خمره از جنبه های شخصیت پردازی نمایشی و باورپذیر،زبان ساده و متناسب با طبقات اجتماعی،پیرنگ مبتنی بر روابط علت-معلولی، توصیف های دقیق، زمان ومکان مشخص و درون مایه ی انتقادی-اجتماعی، همخوانی کامل با مولفه های رئالیسم دارد و می توان آن را نمونه ی برجسته ای از رئالیسم بومی و اقلیمی درادبیات معاصر ایران به شمار آورد.

کلیدواژه ها:

خمره ، داستان ، ، رئالیسم ، ، کودک و نوجوان ، هوشنگ مرادی کرمانی