تحلیل انتقادی رویکردهای مرمت میراث فرهنگی در ایران با تاکید بر آموزش وپایداری

میراث فرهنگی ایران به عنوان یکی از کهن ترین و غنی ترین ذخایر تمدنی جهان امروز در برابر چالش های گوناگون زیست محیطی، مدیریتی و آموزشی قرار دارد. حفاظت و مرمت این سرمایه ملی، صرفا اقدامی فنی نیست، بلکه نیازمند نگاهی چندبعدی است که پایداری، انتقال دانش و تحلیل آسیب ها را همزمان در بر گیرد. این مقاله با هدف تحلیل الگوهای علمی حفاظت و مرمت در ایران ضمن بررسی نمونه های شاخصی مانند مسجد جامع اصفهان و میدان نقش جهان میزان انطباق این رویکردها را با استانداردهای بین المللی همچون منشور آتن، منشور ونیز و نیز سند نارا بررسی می کند. همچنین در بخش مداخلات تخصصی، اهمیت بهره گیری از تکنیک های بومی، مصالح سنتی و ظرفیت های نوآورانه در جهت مرمت پایدار برجسته شده است. نقش نظام آموزش دانشگاهی، چالش های میان رشته ای و شکاف های موجود نیز تحلیل شده اند. در بخش آسیب شناسی، نارسایی های مدیریتی، کمبود منابع مالی، ضعف در تعامل با جامعه محلی و عدم توجه به ارزیابی های پسامرمت به عنوان موانع اصلی پایداری حفاظت مطرح می شوند. مقاله در پایان با ارائه پیشنهاداتی مبتنی بر ترکیب خرد بومی، آموزش هدفمند و مدیریت کل نگر بر ضرورت بازنگری در رویکردهای مرمتی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

میراث فرهنگی ، مرمت پایدار ، حفاظت ، معماری ، آموزش میان رشته ای ، آسیب شناسی