طراحی منظر با رویکرد کاهش نابرابری راهکاری برای ارتقای عدالت فضایی در شهرها

نابرابری های فضایی و اجتماعی از چالش های اصلی شهرهای معاصر هستند که خود را در تفاوت های معنادار در کیفیت زندگی و سلامت شهروندان متجلی می سازند این مقاله به بررسی نقش حیاتی طراحی منظر شهری به مثابه ابزاری برای کاهش نابرابری و ارتقای عدالت فضایی می پردازد با تکیه بر چارچوب نظری تعیین کننده های اجتماعی سلامت و مفاهیم عدالت زیست محیطی استدلال می شود که طراحی منظر از طریق سازوکارهای مشخصی قادر به مداخله در چرخه های محرومیت است. این سازوکارها شامل ارتقای عدالت زیست محیطی و سلامت عمومی از طریق توزیع عادلانه زیرساخت های سبز تقویت سرمایه اجتماعی و اقتصادی در سطح محلی با خلق فضاهای عمومی پویا و توانمندسازی جامعه از طریق فرآیندهای طراحی مشارکتی است با این حال مقاله اذعان دارد که مداخلات منظر شهری با چالش ها و تناقض هایی به ویژه پدیده اعیان سازی «سبز» (Green Gentrification) روبرو هستند که می تواند ناخواسته به تشدید نابرابری ها منجر شود. در نتیجه این پژوهش تاکید می کند که دستیابی به شهرهایی عادلانه تر مستلزم یک رویکرد جامع یکپارچه و مشارکتی در طراحی منظر است که در کنار سیاست های حمایتی در حوزه های مسکن و اقتصاد، به کار گرفته شود تا اطمینان حاصل شود که منافع حاصل از توسعه فضای سبز به طور عادلانه میان تمامی گروه های اجتماعی توزیع می گردد.

کلیدواژه ها:

طراحی منظر ، عدالت فضایی ، نابرابری اجتماعی ، عدالت زیست محیطی ، تعیین کننده های اجتماعی سلامت ، اعیان سازی سبز