مروری بر تجارب جهانی در باب استراتژیهای بهبود تاب آوری شهری

امروزه مفهوم تاب آوری شهری به عنوان یک رویکرد نوین و چندجانبه برای ارتقای قدرت شهرها در مقابله با بحران ها و بازسازی پس از وقوع آنها بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. تجارب جهانی در این باب نشان می دهند که شهرها به عنوان کانون های اصلی جمعیت و فعالیت های اقتصادی نیازمند اتخاذ استراتژی های هوشمندانه و یکپارچه ای هستند تا بتوانند در برابر بحران هایی مانند سیلاب ها، زلزله ها، بحران های اقتصادی و حتی همه گیری ها مقاومت کنند و به سرعت به وضعیت عادی بازگردند. از این منظر، بررسی این تجارب فرصت مناسبی است تا راهکارهای موفق و چالش های پیش رو در مسیر ساخت شهرهای پایدار و تاب آور به شکل علمی و تحلیلی مورد ارزیابی قرار گیرد و الگویی مناسب برای برنامه ریزی های آینده فراهم گردد. به همین منظور پژوهش حاضر در راستای بررسی تجارب جهانی در باب استراتژی های بهبود تاب آوری شهری انجام گرفته است تا در بستر آن بررسی کند که شهرهای درگیر با بحران های غیرمنتظره چه اقدامات و استراتژی هایی را برای بهبود تاب آوری شهری در دستور کار خود قرار داده اند. بدین ترتیب این پژوهش از حیث روش پژوهشی کیفی، به لحاظ هدف پژوهشی کاربردی و به لحاظ ماهیت پژوهشی توصیفی-تحلیلی است. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که تاکید بر مشارکت فعال اجتماعی، تقویت شبکه های شهری در جوامع برای ارتقای انسجام اجتماعی، جذب سرمایه گذاری و گسترش کسب وکارهای خرد، همکاری برای نوآوری در راستای تنوع بخشیدن به اقتصاد شهری، تشویق کارآفرینی از طریق برنامه های مختلف، افزایش آمادگی شهر برای کاهش ریسک بلایای طبیعی، سرمایه گذاری در زیرساخت های شهر برای آمادگی در برابر بلایای طبیعی، تقویت منابع تامین آب و زیرساخت های آن برای اطمینان از تامین آب، اتخاذ برنامه ریزی راهبردی توسط مدیریت شهری با همیاری شهروندان و تعامل شورای شهر با جوامع محلی در راستای کاهش نابرابری های اجتماعی از جمله استراتژی شهرهایی همچون روتردام هلند، اوتاوا کانادا، کوبه ژاپن و لیسبون پرتغال برای بهبود تاب آوری شهری بوده است.

کلیدواژه ها:

تغییرات اقلیمی ، بحران های طبیعی ، رخدادهای انسان ساخت ، پایداری ، تاب آوری شهری