نقش الگوهای بومی معماری در تامین آسایش اقلیمی بندر بوشهر: مطالعه موردی عمارت طاهری

معماری بومی همواره بازتابی از تعامل هوشمندانه انسان با محیط طبیعی پیرامون خود بوده و در اقلیم های مختلف راهکارهایی کارآمد برای دستیابی به آسایش حرارتی، تهویه طبیعی و بهینه سازی مصرف انرژی ارائه کرده است. در اقلیم گرم و مرطوب جنوب ایران به ویژه در بندر بوشهر معماری سنتی با بهره گیری از عناصر بومی و شناخت عمیق از شرایط اقلیمی به شیوه ای منسجم و هدفمند طراحی شده است. این پژوهش با هدف بررسی نقش مولفه های بومی معماری در ارتقای آسایش اقلیمی ساکنان به تحلیل معماری عمارت تاریخی طاهری در بافت قدیم بوشهر می پردازد. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی بوده و اطلاعات آن از طریق مطالعات کتابخانه ای، مشاهده میدانی و تحلیل کالبدی گردآوری شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که ویژگی هایی همچون جهت گیری مناسب بنا نسبت به بادهای غالب، استفاده از بازشوهای وسیع و سرتاسری، بهره گیری از سایه اندازهایی مانند طارمه، ایوان و شناشیر، وجود حیاط مرکزی و استفاده از مصالح بومی با ظرفیت حرارتی بالا همگی به صورت نظام مند در جهت کاهش دمای داخلی ساختمان و ارتقای کیفیت آسایش حرارتی ایفای نقش می کنند؛ همچنین ایجاد تهویه متقاطع از طریق طراحی بازشوهای مقابل هم و استفاده از عناصر مشبک باعث افزایش جریان طبیعی هوا و تهویه فضاهای داخلی می شود. بهره گیری از دانش بومی در طراحی معماری الگویی پایدار برای معماری معاصر در مناطق هم اقلیم به شمار می آید و می تواند در راستای توسعه پایدار شهری و کاهش مصرف انرژی نقش مهمی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، آسایش اقلیمی ، اقلیم گرم و مرطوب ، بندر بوشهر ، عمارت طاهری