کاربرد منطق فازی در ارزیابی صدمات سازه ای پس از زلزله

در این پژوهش روشی مبتنی بر منطق فازی برای ارزیابی آسیب های وارده به ساختمان ها پس از وقوع زلزله ارائه شده است. در این روش میزان خسارت با استفاده از داده های گزارش شده توسط پرسنل آموزش دیده و مشاهدات میدانی از شاخص های بصری مانند اجزای سازه ای و اجزای غیر سازه ای استخراج می شود. به منظور تحلیل توصیفی صدها فرم ارزیابی که از بررسی های میدانی پس از زلزله ۶.۸ ریشتری بومرداس در الجزایر گردآوری شده اند، مورد استفاده قرار گرفتند. مطابق با فرم های استاندارد، ارزیابی میزان آسیب در هر ساختمان در یکی از سطوح D۱ بدون آسیب تا D۵ (تخریب کامل) طبقه بندی می شود. هدف این پژوهش ارائه گزارشی از توزیع شدت خسارت ها در این بازه D۱ تا D۵ با استفاده از رویکرد فازی است. در این راستا اثر تعداد و وزن قوانین فازی بررسی شده و همچنین تاثیر پارامترهای مرتبط با توابع عضویت بر سطح کلی آسیب با بهره گیری از قانون وزن دهی فازی تک شاخصی و حداکثر مقدار عضویت مربوط به هر سطح آسیب، ارزیابی می گردد. در این مدل سایر درجات آسیب نیز علیرغم وزن، کمتر در فرآیند تحلیل لحاظ شده اند. برای بهینه سازی وزن های مربوط به سطوح مختلف، آسیب از الگوریتم ژنتیک استفاده شده است. پایگاه داده ای شامل اطلاعات بیش از ۲۷۰۰۰ ساختمان جهت آموزش و ارزیابی مدل فازی مورد بهره برداری قرار گرفته است. خروجی مدل پیش بینی، نظری، که حاصل پردازش خودکار فرم های ارزیابی است با مقادیر واقعی آسیب مشاهده شده که توسط ناظران تعیین شده اند مقایسه شده اند. نتایج حاکی از آن است که پیش بینی های نظری با میزان واقعی آسیب در حدود ۹۰ ساختمان های ارزیابی شده تطابق دارد.

کلیدواژه ها:

زلزله ، صدمه ، ارزیابی ساختمان ، وزن ، قانون منطق فازی ، قانون فازی وزنی