تحلیل تطبیقی شیوه های نوین آموزش معماری پس از بحران با تمرکز بر چهار نهاد بین المللی پیشرو RedR UK UN-Habitat JICA و VAN

با افزایش فراوانی و شدت بحران های طبیعی و انسانی در دهه های اخیر نقش معماری در بازسازی فضاهای زیست پذیر و احیای کیفیت زندگی بازماندگان بیش از پیش برجسته شده است. در این میان آموزش معماری برای شرایط پس از سانحه به عنوان یکی از ضرورت های راهبردی در تربیت معمارانی پاسخگو و توانمند در مداخله، موثر، مطرح می شود. مقاله حاضر با هدف بررسی تطبیقی شیوه های نوین آموزش معماری در مواجهه با بحران به تحلیل برنامه ها، اهداف، ساختار و رویکردهای چهار نهاد بین المللی پیشرو یعنی RedR UK UN-Habitat JICA و شبکه VAN می پردازد. روش تحقیق به صورت کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای اسنادی است که شامل بررسی ساختارهای آموزشی، محتوای دوره ها، مخاطبان، هدف، سرفصل ها، الگوهای طراحی و مطالعات موردی اجرا شده توسط این نهادها می باشد. برای ارزیابی تطبیقی از جدول مقایسه ای و طبقه بندی معیارهای کلیدی آموزش بحران محور بهره گرفته شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که آموزش موثر در حوزه معماری پس از سانحه نیازمند ترکیبی از یادگیری میدانی، مشارکت جامعه محلی، استفاده از مصالح بومی و همکاری بین رشته ای است، همچنین تجربه نهادهایی مانند VAN تاکید دارد که تلفیق آموزش دانشگاهی با پروژه های واقعی و داوطلبانه می تواند زمینه ساز تربیت معمارانی انسانی نگر، انعطاف پذیر و آماده برای شرایط بحرانی باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش معماری ، شیوه های نوین ، طراحی تاب آور ، معماری پس از بحران ، مدل آموزشی ، نهادهای بین المللی