اصول طراحی بیوفیلیک در مراکز نگهداری کودکان بی سرپرست

با افزایش آگاهی از تاثیرات محیط های انسان ساخت بر سلامت روان و رشد شناختی کودکان توجه به رویکردهای نوین طراحی در فضاهای تربیتی اهمیت ویژه ای یافته است. یکی از این رویکردهای موثر طراحی بیوفیلیک است که با هدف بهبود کیفیت فضاهای مراقبتی برای کودکان بی سرپرست در سال های اخیر مورد توجه پژوهشگران و معماران قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین اصول طراحی بیوفیلیک و چگونگی به کارگیری آن ها برای ارتقای کیفیت زندگی کودکان یتیم انجام شده است. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع علمی معتبر، مطالعات موردی و تحلیل محتوای منابع داخلی و بین المللی بوده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده هدفمند از عناصر طبیعی همچون نور طبیعی، مصالح بوم آورد، فرم های ارگانیک، مناظر سبز تعاملی و فضاهای حسی می تواند منجر به کاهش استرس، افزایش حس امنیت، تقویت حس تعلق و بهبود عملکرد روان شناختی و شناختی کودکان شود. در نهایت، طراحی بیوفیلیک رویکردی کارآمد برای ارتقای کیفیت روانی، اجتماعی و محیطی این مراکز است و می تواند زمینه ساز خلق فضاهایی ترمیمی، پویا و حمایتگر برای رشد همه جانبه کودکان باشد.

کلیدواژه ها:

طراحی ، بیوفیلیک ، یتیم خانه ، معماری ، مرکز نگهداری کودک ، کودکان یتیم