اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر طرحواره بر استرس فرزندپروری و خودکارآمدی مادران کودکان ۱۲-۱۰ سال

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر طرحواره بر استرس فرزندپروری و خودکارامدی مادران کودکان ۱۲-۱۰ سال بود. طرح پژوهش این تحقیق شبه آزمایشی با پیش آزمون-پس آزمون به همراه گروه کنترل است. جامعه آماری این پژوهش کلیه مادران کودکان ۱۲-۱۰سال (مقاطع ۴تا۶ ابتدایی) ناحیه ۳ شهر اصفهان درسال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ می باشند. ۳۰ نفر از این مادران به صورت نمونه گیری در دسترس و مطابق معیارهای ورود انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. در پژوهش حاضر از مقیاس خودکارآمدی والدینی(PSAM ) و فرم کوتاه شاخص استرس فرزندپروری( (PSI-SF ،که توسط مادران تکمیل شد، استفاده گردید. اعضای گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ایی در جلسات هفتگی تحت آموزش فرزندپروری مبتنی بر طرحواره قرار گرفتند. داده های این پژوهش با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. بررسی داده ها نشان داد آموزش فرزندپروری مبتنی بر طرحواره به طور معناداری منجر به افزایش خودکارآمدی مادران، کاهش نمرات کودک مشکل آفرین، آشفتگی والدین و تعاملات ناکارآمد والد-فرزند در مادران کودکان ۱۰-۱۲ سال شده است ((P≤۰/۰۰. با توجه به این نتایج می توان گفت که آموزش فرزندپروری مبتنی بر طرحواره می تواند به منظور کاهش استرس فرزندپروری و و افزایش خودکارآمدی در مادران مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری مبتنی برطرحواره ، استرس فرزندپروری ، خودکارآمدی ، مادران