واکاوی تجارب زیسته وابستگان به مواد مخدر از طرد اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف واکاوی تجارب زیسته وابستگان به مواد مخدر از طرد اجتماعی انجام گرفت. پژوهش بر اساس هدف کاربردی و از لحاظ روش شناسی؛ کیفی با رویکرد پدیدارشناسی می باشد. حوزه (مشارکت کنندگان) پژوهش معتادان بی خانمان و کارتن خواب شهر اصفهان در بازه زمانی مهر سال ۱۳۹۹ تا پایان آذر ۱۴۰۲ و انتخاب شرکت کنندگان بر مبنای روش نمونه گیری هدفمند بوده است. جهت بررسی پیشینه از روش کتابخانه ای و ابزار فیش برداری و جهت دریافت داده های مرتبط با تجربه زیسته از روش میدانی و ابزار مصاحبه عمیق نیمه ساختار یافته استفاده شد که تا اشباع نظری ادامه یافت. تجزیه و تحلیل داده ها، با روش هفت مرحله ای کلایزی انجام شد. یافته ها نشان داد ناکامی،تحقیر، شکست، احساس رها شدگی، اعتقاد به نقص و بیماری، بی خاصیتی و به درد نخور بودن و عذاب وجدان بخشی از احساسات از طرد اجتماعی است که وابستگان به مواد مخدر با آن زیسته اند. بر اساس یافته ها کاهش تفریحات سالم، رابطه با دوستان پرخطر، عملکرد ضعیف خانواده، وجود فرد مصرف کننده در خانواده، اعتقاد به معتاد نشدن، نا آگاهی از اعتیاد آوری مواد، افزایش لذت، تحمل استرس، واکنش به فقدان، ازدواج مجدد والدین و رها شدگی از علل شروع اعتیاد و به تبع آن طرد اجتماعی بوده است. بر اساس دیگر یافته ها اعتیاد ابتدا با مصرف مواد سبک تر شروع و با مواد پرخطر و اعتیادآور تر مانند هروئین، کراک، شیشه و سورچه ادامه یافته است. در نهایت پژوهش علت های بی خانمانی و کارتن خوابی و علل شکست درمان اعتیاد را ارایه نمود.

کلیدواژه ها:

تجارب زیسته ، اعتیاد ، کارتن خوابی ، طرد اجتماعی