کارایی مداخله هیجان مدار بر میزان ارتقای سازگاری زنان پس از طلاق شهرستان کامیاران

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر درمان متمرکز بر هیجان بر مولفه های روانی و اجتماعی زنان مطلقه بود. روش تحقیق از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود و نمونه شامل ۳۱ زن مطلقه در بازه سنی مشخص بود که به صورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل جایگذاری شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد خودارزشی، کنترل خشم، گذر از سوگ، صمیمیت اجتماعی، خودارزشی اجتماعی و سازگاری پس از طلاق بود. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که درمان متمرکز بر هیجان تاثیر معناداری بر خودارزشی فردی (F = ۶٫۲۳, p = ۰٫۰۱, η² = ۰٫۱۸)، کنترل خشم (F = ۱۴٫۷۲, p = ۰٫۰۰۱, η² = ۰٫۳۵)، گذر از سوگ (F = ۱۴٫۹۷, p = ۰٫۰۰۱, η² = ۰٫۳۵)، صمیمیت اجتماعی (F = ۹٫۱۲, p = ۰٫۰۰۵, η² = ۰٫۲۵)، خودارزشی اجتماعی (F = ۶٫۲۹, p = ۰٫۰۱, η² = ۰٫۱۸) و سازگاری پس از طلاق (F = ۲۷٫۰۱, p < ۰٫۰۰۱, η² = ۰٫۵۰) ایجاد کرد. با این حال، این درمان بر احساس رهاشدگی تاثیر معناداری نداشت (F = ۰٫۲۶, p = ۰٫۱۶, η² = ۰٫۰۱). این نتایج حاکی از آن است که درمان متمرکز بر هیجان به عنوان یک مداخله موثر می تواند منجر به ارتقاء خودارزشی، بهبود کنترل هیجانات منفی، افزایش صمیمیت اجتماعی و ارتقای سازگاری زنان مطلقه پس از طلاق شود. پژوهش های مشابه نیز نشان داده اند که مداخلات هیجان مدار می توانند سلامت روان و سازگاری اجتماعی افراد را تقویت کنند. یافته ها اهمیت توجه به هیجان ها و ارائه مداخلات هدفمند روانشناختی برای زنان مطلقه را برجسته می سازد و می تواند راهنمای طراحی برنامه های حمایتی و درمانی در این حوزه باشد.

کلیدواژه ها:

مداخله هیجان مدار ، زنان ، سازگاری