اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر هم وابستگی و سلامت روانی دانشجویان با تجربه شکست عشقی

هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، بر هم وابستگی و سلامت روانی دانشجویان با تجربه شکست عشقی بود. پژوهش با رویکرد نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل نابرابر انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان با تجربه شکست عشقی مراجعه کننده به مرکز مشاوره دانشگاه آزاد اسلامی چالوس بود که از میان آن ها ۴۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جای گذاری شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه ضربه عشقی وهم وابستگی و سلامت روانی بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش درمان پذیرش و تعهد قرار گرفت و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. نتایج حاصل از تحلیل آماری داده ها با استفاده از آزمون های تحلیل کوواریانس چند متغیره، آزمون باکس، آزمون لون، و لامبدای ویلکز نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور معناداری توانسته است ابعاد سلامت روانی از جمله «علائم اضطرابی» و «اختلال در کارکرد» و نیز مولفه های هم وابستگی یعنی «احساس گناهکاری» و «فرار از خویشتن» و «انکار احساسات و نیازهای خویشتن» را کاهش دهد. با این حال، اثر معناداری بر مولفه «علائم جسمانی» به عنوان یکی از ابعاد سلامت روانی مشاهده نشد. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به عنوان یک مداخله مبتنی بر پذیرش، می تواند نقش موثری در کاهش ابعاد خاصی از نابهنجاریهای سلامت روانی در دانشجویان ایفا کند، به ویژه در حوزه هایی که به ارزیابی خود، ذهن آگاهی و پذیرش واقعیت مرتبط هستند. با توجه به اهمیت و شیوع شکستهای عشقی در این سنین و نقش آن در اختلالات روان شناختی، به کارگیری رویکردهای نوین مانند درمان مبتنی برپذیرش و تعهد می تواند گامی موثر در جهت بهبود سلامت روان دانشجویان باشد. با این حال، برای تعمیم نتایج و استفاده گسترده تر از این مداخله، پیشنهاد می شود مطالعات بیشتری در مناطق مختلف با حجم نمونه بیشتر و دوره پیگیری بلندمدت انجام شود.

کلیدواژه ها:

پذیرش و تعهد ، هم وابستگی ، سلامت روانی ، شکست عشقی