اثربخشی درمان مبتنی بر خودشفقت ورزی بر معنای زندگی، تاب آوری و سرسختی روان شناختی سالمندان

از جمله پدیده های تهدید کننده سالمندان، سالمندآزاری است که پیامدهای جدی جسمی، روانی، زوال شناختی و حتی مرگ زودرس را برای فرد سالمند درپی دارد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر خودشفقت ورزی بر معنای زندگی، تاب آوری و سرسختی روانشناختی سالمندان صورت گرفت. روش مطالعه حاضر نیمه آزمایشی بود که با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری مورد مطالعه شامل کلیه سالمندان شهر کرمانشاه در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنها تعداد ۴۰ نفر با رعایت ملاک های ورود به پژوهش به روش در دسترس انتخاب شد و به صورت تصادفی ساده و قرعه کشی در دو گروه ۲۰ نفری شامل گروه آزمایش و گروه کنترل قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های معنا در زندگی استگر و همکاران(۲۰۰۶)، تاب آوری کونر و دیویدسون(۲۰۰۳) و سرسختی روانشناختی اهواز (۱۳۷۷) استفاده شد. شرکت کنندگان به مدت ۸ هفته و هر هفته ۱ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت درمان مبتنی بر خودشفقت ورزی گیلبرت(۲۰۱۴) قرار گرفتند. داده های پژوهش از طریق تحلیل کواراریانس چندمتغیری و تک متغیری در نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر خودشفقت ورزی بر معنای زندگی، تاب آوری و سرسختی روانشناختی سالمندان تاثیر معناداری دارد (۰۵/۰>P). با توجه به یافته های این مطالعه، درمانگران و مراکزی که به صورت تخصصی در حوزه سالمندی فعالیت دارند، می توانند از روش درمان مبتنی بر خودشفقت ورزی به عنوان یک راهکار موثر برای بهبودی معنای زندگی، تاب آوری، سرسختی روانشناختی و پیشگیری از افت آن در کنار سایر روش ها استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

خودشفقت ورزی ، معنای زندگی ، تاب آوری ، سرسختی روان شناختی ، سالمندان