مهندسی یادگیری آینده با تلفیق علوم شناختی، هوش مصنوعی و روانشناسی تربیتی

پژوهش حاضر با هدف تبیین مفهوم مهندسی یادگیری آینده از رهگذر پیوند میان علوم شناختی، هوش مصنوعی و روانشناسی تربیتی تدوین شده است. مسئله اصلی مقاله آن است که نظام آموزشی معاصر برای پاسخ گویی به پیچیدگی های شناختی، هیجانی و فناورانه یادگیری، دیگر نمی تواند تنها بر انتقال محتوا و سنجش نمره محور تکیه کند، بلکه نیازمند الگوی جامع تری است که سازوکارهای ذهن، انگیزش، داده های آموزشی و نقش معلم را به صورت هماهنگ تحلیل کند. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. در این رویکرد، مفاهیم بنیادین علوم شناختی مانند توجه، حافظه، بار شناختی و فراشناخت در کنار ظرفیت های هوش مصنوعی برای شخصی سازی یادگیری، تحلیل پیشرفت و ارائه بازخورد هوشمند بررسی می شود. همچنین نقش روانشناسی تربیتی در شناخت تفاوت های فردی، هیجان های یادگیرنده، خودکارآمدی و کیفیت رابطه آموزشی تحلیل می گردد. نتایج مقاله نشان می دهد که مهندسی یادگیری آینده زمانی اثربخش خواهد بود که فناوری هوشمند در خدمت فهم عمیق، رشد انسانی، عدالت آموزشی و تصمیم گیری تربیتی قرار گیرد. بر این اساس، معلم در کلاس آینده حذف نمی شود، بلکه جایگاه او از انتقال دهنده صرف محتوا به طراح تجربه یادگیری، راهبر شناختی و مفسر داده های آموزشی ارتقا می یابد.

کلیدواژه ها:

مهندسی یادگیری ، علوم شناختی ، هوش مصنوعی ، روانشناسی تربیتی ، یادگیری آینده ، آموزش هوشمند