مدیریت وابستگی شناختی دانش آموزان به پاسخ های تولیدشده توسط هوش مصنوعی

مقاله حاضر با هدف تبیین مدیریت وابستگی شناختی دانش آموزان به پاسخ های تولیدشده توسط هوش مصنوعی تدوین شده و مسئله اصلی آن، کاهش تدریجی درگیری ذهنی، تفکر مستقل و مسئولیت پذیری یادگیری در اثر اتکای افراطی به پاسخ های آماده است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. در این مقاله، وابستگی شناختی به عنوان وضعیتی بررسی می شود که در آن دانش آموز به جای فهم مسئله، تحلیل داده ها، مقایسه دیدگاه ها و تولید پاسخ شخصی، فرایند اندیشیدن را به ابزار هوشمند واگذار می کند. هدف مقاله، شناخت زمینه های شکل گیری این وابستگی، تبیین پیامدهای آموزشی و تربیتی آن، و ارائه راهبردهایی برای استفاده آگاهانه، محدود و یادگیرنده محور از هوش مصنوعی در مدرسه است. نتایج نشان می دهد که پاسخ های تولیدشده، در صورت نبود هدایت معلم، می توانند به توهم دانستن، ضعف استدلال، کاهش مهارت نوشتن، افت پرسشگری و کم رنگ شدن خودتنظیمی یادگیری منجر شوند. مدیریت این وضعیت نیازمند بازطراحی تکالیف، آموزش سواد هوش مصنوعی، تقویت تفکر انتقادی، سنجش فرایند یادگیری، گفت وگوی کلاسی، نقش آفرینی فعال معلم و مشارکت خانواده است. بنابراین، هوش مصنوعی زمانی به رشد یادگیری کمک می کند که ابزار تقویت اندیشه باشد، نه جایگزین آن.

کلیدواژه ها:

وابستگی شناختی ، هوش مصنوعی ، تفکر انتقادی ، یادگیری دانش آموزان ، نقش معلم ، سواد هوش مصنوعی