رابطه سبک های شخصیتی معلمان با پذیرش و اثربخشی فناوری های نوین آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی

هدف این مقاله بررسی رابطه سبک های شخصیتی معلمان با پذیرش و اثربخشی فناوری های نوین آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی است. با گسترش ابزارهای هوشمند در آموزش، نقش معلم تنها به استفاده فنی از فناوری محدود نمی شود، بلکه نگرش، آمادگی روانی، خودکارآمدی دیجیتال و ویژگی های شخصیتی او در کیفیت به کارگیری این ابزارها اثرگذار است. این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است و تلاش دارد نشان دهد که سبک های شخصیتی مختلف، از جمله گشودگی به تجربه، وظیفه شناسی، برون گرایی، سازگاری و ثبات هیجانی، می توانند بر میزان پذیرش، اعتماد، اضطراب فناورانه و نحوه استفاده آموزشی از هوش مصنوعی تاثیر بگذارند. یافته های تحلیلی مقاله نشان می دهد معلمانی که از گشودگی شناختی، انعطاف پذیری حرفه ای و احساس توانمندی دیجیتال بیشتری برخوردارند، معمولا پذیرش عمیق تری نسبت به فناوری های هوشمند دارند و می توانند از آن ها در طراحی درس، بازخورددهی، شخصی سازی یادگیری و سنجش پیشرفت دانش آموزان موثرتر استفاده کنند. در مقابل، اضطراب فناورانه، نگرانی نسبت به کاهش نقش انسانی معلم و ضعف در مهارت های دیجیتال می تواند اثربخشی این فناوری ها را محدود سازد. نتیجه مقاله بیانگر آن است که موفقیت هوش مصنوعی در آموزش، وابسته به پیوند میان قابلیت های فناوری، ویژگی های شخصیتی معلمان، حمایت مدرسه و توانمندسازی حرفه ای آنان است.

کلیدواژه ها:

سبک های شخصیتی معلمان ، پذیرش فناوری ، هوش مصنوعی آموزشی ، اثربخشی آموزشی ، خودکارآمدی دیجیتال ، فناوری های نوین آموزشی