افزایش انگیزه کاری معلمان در شرایط دور کاری

انتقال آموزش به فضای مجازی، علی رغم پیشرفت های دیجیتال، منجر به «انزوای شغلی» و کاهش شدید انگیزه معلمان گردید. هدف از این اقدام، بازسازی سرمایه اجتماعی مدرسه و کاهش تنهایی معلمان از طریق تغییر پارادایم مدیریتی از «کنترل گری» به «پشتیبانی عاطفی» بود. برای دستیابی به این هدف، متدهایی نظیر ایجاد فضای تعامل غیررسمی (گروه حیاط مدرسه)، شناسایی نقاط قوت در «تابلوی افتخارات دیجیتال» و جایگزینی بازرسی های سخت گیرانه با «تماس های همدلانه» به کار گرفته شد. تحلیل داده های کمی و کیفی (از جمله نظرسنجی های مقایسه ای و بررسی میزان مشارکت در جلسات آنلاین) نشان داد که میانگین نمره احساس انزوای معلمان به شدت کاهش و در مقابل، نرخ حضور فعال و خلاقیت در تدریس رشد چشم گیری داشته است. در نهایت، این تجربه ثابت کرد که «حس دیده شدن» و «حمایت عاطفی»، پیش نیاز اصلی بهره وری حرفه ای است و مدل مدیریت انسان محور می تواند در شرایط بحرانی، پیوندهای سازمانی را دوباره برقرار کند.

کلیدواژه ها:

انزوای شغلی ، مدیریت انسان محور ، سرمایه اجتماعی ، دورکاری ، بهره وری آموزشی ، تعاملات مجازی ، همدلی سازمانی.