نقد و بررسی ساختار و زبان در مثنوی معنوی مولانا جلال الدین بلخی

این پژوهش به بررسی و نقد عمیق ساختار و زبان در مثنوی معنوی، شاهکار ادبی مولانا جلال الدین بلخی، می پردازد. مثنوی، با دارا بودن رویکردی چندوجهی، نه تنها مجموعه ای از حکایات و تمثیلات اخلاقی و عرفانی است، بلکه از نظر ساختار روایی، پرداخت شخصیت ها، و همچنین زبان و بیان، الگویی منحصر به فرد را به نمایش می گذارد. در این مقاله، ابتدا ساختار کلی مثنوی، شامل تقسیم بندی به شش دفتر، نحوه چینش داستان ها، و پیوند میان آن ها مورد تحلیل قرار می گیرد. سپس، با تمرکز بر جنبه های زبانی، ویژگی های سبکی، واژگان، نحو، و بلاغت در کلام مولانا بررسی می شود. هدف این تحقیق، روشن ساختن نوآوری های مولانا در به کارگیری زبان و ساختار برای انتقال مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی و همچنین درک بهتر تاثیر این عناصر بر ماندگاری و جاودانگی اثر است. این پژوهش با اتکا به متون معتبر و با رویکردی تحلیلی-توصیفی، تلاش دارد تا درک جامع تری از پیچیدگی ها و ظرافت های زبانی و ساختاری مثنوی معنوی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

مثنوی معنوی ، مولانا ، ساختار ، زبان ، ادبیات عرفانی ، سبک شناسی