پرامپت نویسی معکوس؛ هنر پرسش از دانش آموزان با کمک هوش مصنوعی برای کشف سبک های یادگیری پنهان

زمینه: در عصر گسترش هوش مصنوعی مولد در نظام های آموزشی، ضرورت بازتعریف نقش معلم و روش های یادگیری بیش از پیش آشکار شده است. روش های سنتی شناسایی سبک های یادگیری، عمدتا مبتنی بر پرسش نامه های خودگزارش دهی بوده اند که با سوگیری های شناختی همراه هستند. پرامپت نویسی معکوس به عنوان رویکردی نوین، با تغییر جهت فرایند یادگیری از دریافت کننده به تولیدکننده ی پرسش، امکان کشف الگوهای پنهان تفکر دانش آموزان را فراهم می آورد.هدف: این مقاله با هدف تبیین مفهوم پرامپت نویسی معکوس و ارائه چارچوبی نظری برای کاربست آن در شناسایی سبک های یادگیری پنهان دانش آموزان و تحلیل پیامدهای تربیتی این رویکرد نگاشته شده است.روش: پژوهش حاضر به صورت مروری-کیفی و با رویکرد تحلیلی-توصیفی انجام شده است. داده ها از طریق بررسی نظام مند منابع معتبر داخلی و خارجی گردآوری و با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی مورد تفسیر قرار گرفته اند.یافته ها: پرامپت نویسی معکوس با تمایز از پرامپت نویسی سنتی، امکان بازتاب تفکر دانش آموز را از طریق پاسخ های هوش مصنوعی فراهم می سازد. این روش قادر است سبک های یادگیری پنهان مانند تحلیل گرا در برابر کل نگر، ترتیبی در برابر تصادفی، و مبتنی بر تشبیه در برابر مبتنی بر قاعده را آشکار سازد. چرخه ی پویای «پرسش-پاسخ-بازنگری» هسته ی اصلی این رویکرد است که به فعال سازی فراشناخت و خودآگاهی یادگیرنده می انجامد. طراحی سناریوهای درسی مبتنی بر پرامپت معکوس، شخصی سازی مسیر یادگیری، پرورش تفکر انتقادی و شناسایی باورهای نادرست از مهم ترین کاربست های عملی آن هستند.نتیجه گیری: پرامپت نویسی معکوس با وجود چالش هایی مانند حفظ حریم خصوصی، پرهیز از وابستگی به هوش مصنوعی و تغییر نقش معلم، رویکردی موثر برای کشف سبک های یادگیری پنهان و توانمندسازی دانش آموزان در مسیر خودشناسی و یادگیری خودتنظیم است. موفقیت این رویکرد، مستلزم توانمندسازی معلمان در نقش تسهیل گر و تفسیرگر و طراحی مبتنی بر اصول اخلاقی و انسان محور است.

کلیدواژه ها:

پرامپت نویسی معکوس ، سبک های یادگیری پنهان ، فراشناخت ، هوش مصنوعی مولد ، پرسش گری دانش آموز