آموزش همدلی و مسئولیت پذیری اجتماعی در مدارس

آموزش همدلی و مسئولیت پذیری اجتماعی در مدارس، به عنوان یکی از محورهای اساسی تعلیم و تربیت در قرن بیست ویکم، نقشی بی بدیل در شکل دهی به شهروندانی اخلاق مدار، مشارکت جو و مسئول ایفا می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی-ترکیبی به بررسی مبانی نظری، شواهد تجربی و رویکردهای عملیاتی سازی آموزش همدلی و مسئولیت پذیری اجتماعی در محیط های آموزشی می پردازد. چارچوب مفهومی این پژوهش بر دو مولفه اصلی همدلی (شناختی و عاطفی) و مسئولیت پذیری اجتماعی استوار است و با بهره گیری از یافته های برنامه های موفق بین المللی نظیر «فعال سازی همدلی اجتماعی» (ASE) و رویکردهای جامعه محور، راهکارهایی عملی برای نظام های آموزشی ارائه می دهد. یافته ها نشان می دهد که مشارکت در برنامه های نظام مند آموزش همدلی، به طور مستقیم با افزایش سطح همدلی، رفتارهای نوع دوستانه، کارآمدی هیجانی و مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان مرتبط است (Silke et al., ۲۰۲۳). در مقابل، غفلت از این آموزش ها می تواند به کاهش سرمایه اجتماعی، افزایش تعصبات و تضعیف مشارکت مدنی در نسل آینده بیانجامد. مقاله در نهایت بر ضرورت گنجاندن برنامه های آموزش همدلی و مسئولیت پذیری اجتماعی در برنامه درسی رسمی مدارس، توانمندسازی معلمان به عنوان تسهیل گران اصلی این فرآیند، و ایجاد فضاهای مشارکتی در مدرسه تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

همدلی اجتماعی ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، آموزش عاطفی-اجتماعی ، مشارکت مدنی