نقش راهبردی آموزش زبان انگلیسی در بازنمایی و انتقال فرهنگ و تمدن اسلامی

در مدارس امروز، آموزش زبان انگلیسی اغلب به عنوان یک درس صرفا دستورمحور و واژگانی تلقی می شود، در حالی که این زبان می تواند پلی راهبردی میان نسل نوجوان مسلمان و میراث غنی فرهنگی-تمدنی خود باشد. این مقاله با رویکردی تحلیلی-کاربردی به بررسی نقش مدارس در بازنمایی و انتقال فرهنگ و تمدن اسلامی از طریق کلاس های زبان انگلیسی می پردازد. پرسش اصلی آن است که چگونه می توان از محتوای آموزشی کلاس های انگلیسی در دوره متوسطه برای آشنایی دانش آموزان با دستاوردهای علمی، ادبی، هنری و اخلاقی تمدن اسلامی بهره برد و در عین حال، هویت دینی و ملی آنان را تقویت کرد. یافته ها نشان می دهد که طراحی متون درسی با محوریت شخصیت های بزرگ اسلامی (همچون ابن سینا، خوارزمی، مولوی و فارابی)، استفاده از داستان ها، اشعار و مفاهیم اخلاقی برگرفته از فرهنگ اسلامی، و به کارگیری فعالیت های گروهی و پروژه محور، می تواند انگیزه دانش آموزان را برای یادگیری زبان افزایش دهد و هم زمان، آنان را به سفیرانی توانمند برای معرفی اسلام اصیل به جهان تبدیل کند. با این حال، چالش هایی نظیر کمبود منابع بومی، ضعف مهارت های بین فرهنگی در معلمان، و خطر تقلیل مفاهیم عمیق اسلامی به ترجمه های سطحی، نیازمند بازنگری جدی در سیاست های آموزشی و تولید محتوای مدرسه محور است. در نهایت، مقاله بر این نکته تاکید می کند که کلاس زبان انگلیسی، اگر به درستی هدایت شود، می تواند به یک «کارگاه هویت سازی و تمدن آفرینی» برای نسل امروز تبدیل شود

کلیدواژه ها:

آموزش زبان انگلیسی در مدارس ، فرهنگ اسلامی ، هویت دانش آموزی ، متون درسی بومی ، بازنمایی تمدن ، تولید محتوای مدرسه محور