بررسی تاثیر قصه گویی معکوس؛ یعنی شروع داستان از پایان، بر تقویت خلاقیت زبانی و مهارت نوشتاری دانش آموزان ابتدایی

قصه گویی یکی از بنیادی ترین شیوه های یادگیری زبان، سازمان دهی تجربه و پرورش تخیل در دوره ابتدایی است. در میان روش های گوناگون روایت پردازی، «قصه گویی معکوس» یا آغاز کردن داستان از پایان، رویکردی خلاقانه است که می تواند الگوی معمول توالی زمانی را برهم زند و دانش آموز را وادار کند میان پیامدها، علت ها، شخصیت ها، رخدادها و انگیزه ها ارتباطی تازه بسازد. هدف این مقاله بررسی تاثیر قصه گویی معکوس بر تقویت خلاقیت زبانی و مهارت نوشتاری دانش آموزان ابتدایی است. مقاله با اتکا به روش توصیفی تحلیلی و بر پایه مرور منابع معتبر فارسی و انگلیسی در حوزه روایت، خلاقیت، آموزش نگارش و روان شناسی تربیتی تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که شروع داستان از پایان، از طریق ایجاد تعلیق شناختی، تحریک تفکر واگرا، تقویت توانایی علت یابی، توسعه واژگان، افزایش انعطاف نحوی و بهبود انسجام متن، می تواند زمینه مناسبی برای رشد مهارت های نوشتاری فراهم کند. همچنین این روش به دانش آموز کمک می کند نقش فعال تری در ساخت معنا داشته باشد و نوشتن را نه بازتولید یک الگوی ثابت، بلکه فرایندی اکتشافی و خلاقانه تجربه کند. نتیجه مقاله نشان می دهد که استفاده هدفمند از قصه گویی معکوس در کلاس های ابتدایی، در صورت هدایت آموزشی مناسب، می تواند به افزایش انگیزه نوشتن، گسترش تخیل زبانی و تقویت توانایی سازمان دهی متن بینجامد.

کلیدواژه ها:

قصه گویی معکوس ، خلاقیت زبانی ، مهارت نوشتاری ، دانش آموز ابتدایی ، روایت