نقش معلم در حمایت عاطفی از دانش آموزان در مدرسه

نقش معلم در حمایت عاطفی از دانش آموزان در مدرسه، یکی از بنیادی ترین و در عین حال پیچیده ترین موضوعات روان شناسی تربیتی و مدیریت آموزشی معاصر به شمار می رود. این مقاله با رویکردی تحلیلی‑مروری به بررسی مبانی نظری، ابعاد، مکانیسم های اثرگذاری، پیامدها، چالش ها و راهبردهای عملی حمایت عاطفی معلم در محیط مدرسه می پردازد. یافته های پژوهش های متعدد نشان می دهد که حمایت عاطفی معلم، که شامل رفتارهایی مانند گرمی، همدلی، حساسیت به نیازهای دانش آموزان و ایجاد فضای امن روانی است، از طریق مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم بر پیشرفت تحصیلی، انگیزه، خودتنظیمی، سلامت روانی و حس تعلق دانش آموزان تاثیر می گذارد. نظریه خودتعیین گری (Self‑Determination Theory) به عنوان یکی از مهم ترین چارچوب های تبیین کننده این رابطه، نشان می دهد که حمایت عاطفی معلم از طریق ارضای نیازهای روانی اساسی دانش آموزان به خودمختاری، شایستگی و ارتباط، به افزایش به زیستی و یادگیری عمیق منجر می شود. با این حال، پژوهش ها نشان می دهد که بسیاری از معلمان به دلیل کمبود آموزش، فشارهای شغلی و نبود ساختارهای حمایت گر در مدارس، در ارائه حمایت عاطفی موثر با چالش مواجه هستند. مقاله پیش رو با مرور نظام مند ادبیات موجود و ارائه شواهد تجربی از مداخلات موفق، نشان می دهد که حمایت عاطفی موثر معلم مستلزم توانمندسازی عاطفی معلمان، ایجاد فرهنگ مدرسه ای مبتنی بر مراقبت و توجه نظام مند به به زیستی عاطفی دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

حمایت عاطفی معلم ، روابط معلم‑دانش آموز ، به زیستی روانی ، نظریه خودتعیین گری