تاثیر مشارکت والدین در فرآیند یادگیری دانش آموزان (مثلث خانه، مدرسه، دانش آموز)

مشارکت والدین در فرآیند یادگیری دانش آموزان، یکی از تاثیرگذارترین عوامل تعیین کننده موفقیت تحصیلی و رشد همه جانبه کودکان و نوجوانان به شمار می رود. این مقاله با رویکردی تحلیلی‑مروری به بررسی مبانی نظری، ابعاد، مکانیسم های اثرگذاری، چالش ها و راهبردهای عملی مشارکت والدین در قالب مثلث خانه، مدرسه و دانش آموز می پردازد. یافته های پژوهش های متعدد نشان می دهد که مشارکت والدین از طریق مسیرهای مستقیم (حمایت تحصیلی در خانه، ارتباط با مدرسه) و غیرمستقیم (تقویت انگیزه، خودتنظیمی و سلامت روانی) بر یادگیری دانش آموزان تاثیر می گذارد. مدل حوزه های هم پوشان اپشتاین (Epstein) با شش نوع مشارکت شامل والدگری، ارتباطات، داوطلبی، یادگیری در خانه، تصمیم سازی و همکاری با جامعه، جامع ترین چارچوب نظری برای درک این مشارکت چندبعدی ارائه می دهد. با این حال، پژوهش ها نشان می دهد که مشارکت والدین یک فرایند میانجی گری شده توسط نابرابری و وابسته به بافت فرهنگی است و بسیاری از مدارس همچنان با موانع ساختاری، فرهنگی و ارتباطی در ایجاد مشارکت موثر والدین مواجه هستند. مقاله پیش رو با مرور نظام مند ادبیات موجود، نشان می دهد که موفقیت در مشارکت والدین مستلزم رویکردی توانمندساز، عاری از پیش داوری، و مبتنی بر اعتماد و احترام متقابل میان خانه و مدرسه است.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، مثلث خانه‑مدرسه‑دانش آموز ، مدل اپشتاین ، موفقیت تحصیلی ، خودتنظیمی ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت خانواده‑مدرسه ، عدالت آموزشی