بررسی تاثیر شعر درمانی با بهره گیری از متون ادبی فارسی بر کاهش اضطراب

اضطراب یکی از شایع ترین مشکلات روان شناختی در جوامع امروزی است که می تواند ابعاد مختلف زندگی فردی، اجتماعی و تحصیلی افراد را تحت تاثیر قرار دهد. در سال های اخیر، رویکردهای درمانی مبتنی بر هنر و ادبیات به عنوان روش هایی مکمل برای کاهش مشکلات هیجانی مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته اند. شعر درمانی یکی از این رویکردهاست که با استفاده از ظرفیت های عاطفی، شناختی و زیبایی شناختی شعر، زمینه ای برای بیان احساسات، بازسازی افکار و دستیابی به آرامش روانی فراهم می کند. ادبیات فارسی به دلیل برخورداری از پیشینه ای غنی، مضامین انسانی گسترده و مفاهیمی همچون امید، صبر، عشق، معنویت و پذیرش، ظرفیت بالایی برای استفاده در فرآیندهای درمانی و مشاوره ای دارد.پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر شعر درمانی با بهره گیری از متون ادبی فارسی بر کاهش اضطراب انجام شده است. در این مقاله، نقش اشعار شاعران برجسته فارسی همچون مولانا، حافظ، سعدی و شاعران معاصر در ایجاد آرامش روانی و تنظیم هیجانات بررسی می شود. یافته های مطالعات مختلف نشان می دهد که مواجهه هدفمند با اشعار و مشارکت فعال در خوانش، تحلیل و سرایش شعر می تواند موجب افزایش خودآگاهی، کاهش افکار منفی، تقویت احساس امید و بهبود مهارت های مقابله ای افراد شود. همچنین، شعر با ایجاد ارتباط میان تجربه های درونی فرد و مفاهیم انسانی موجود در متون ادبی، به فرد کمک می کند تا اضطراب های خود را بهتر درک و مدیریت کند. نتایج این بررسی نشان می دهد که شعر درمانی مبتنی بر ادبیات فارسی می تواند به عنوان روشی کم هزینه، فرهنگی و قابل استفاده در محیط های آموزشی، مشاوره ای و درمانی برای کاهش اضطراب مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

شعر درمانی ، اضطراب ، ادبیات فارسی ، سلامت روان ، مولانا ، حافظ ، درمان مبتنی بر هنر