تاثیر فرهنگ «فردگرایی» در برابر «جمع گرایی» بر سبک دلبستگی بزرگسالان

دلبستگی، به عنوان یکی از بنیادی ترین نظام های روان شناختی انسان، همواره در بستر فرهنگی شکل می گیرد، توسعه می یابد و تداوم می یابد. نظریه ی دلبستگی که توسط جان بالبی (Bowlby, ۱۹۶۹/۱۹۸۲) بنیان گذاری شد، بر اهمیت روابط اولیه ی مراقبتی در شکل گیری الگوهای دلبستگی تاکید دارد؛ با این حال، پژوهش های معاصر نشان داده اند که این الگوها به طور قابل توجهی تحت تاثیر ارزش های فرهنگی حاکم بر جامعه قرار می گیرند. این مقاله با رویکردی تحلیلی-مروری، به بررسی تاثیر دو ارزش فرهنگی بنیادین یعنی «فردگرایی» (individualism) و «جمع گرایی» (collectivism) بر سبک های دلبستگی بزرگسالان می پردازد. یافته ها نشان می دهند که فرهنگ های فردگرا با تاکید بر استقلال، خودمختاری و اولویت دهی به اهداف شخصی، با شیوع بالاتر سبک دلبستگی اجتنابی (avoidant attachment) همراه هستند؛ در حالی که فرهنگ های جمع گرا با تاکید بر وابستگی متقابل، هماهنگی گروهی و وفاداری به درون گروه، با شیوع بالاتر سبک دلبستگی اضطرابی (anxious attachment) مرتبط هستند. با این حال، پژوهش های اخیر نشان داده اند که این رابطه پیچیده تر از یک تقابل دوگانه است و عواملی همچون نوع سنجش فرهنگ (در سطح ملی در برابر فردی)، ابعاد افقی و عمودی فردگرایی و جمع گرایی، و تعامل با سایر متغیرهای فرهنگی و فردی، نقش تعدیل کننده ای در این رابطه ایفا می کنند. این مقاله با ارائه ی چارچوبی تلفیقی، به تبیین مکانیسم های روان شناختی و اجتماعی تاثیر فرهنگ بر دلبستگی پرداخته و پیامدهای آن را برای سلامت روان، روابط عاشقانه و مداخلات بالینی در بافت های فرهنگی مختلف مورد بحث قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی بزرگسالان ، فردگرایی ، جمع گرایی ، سبک دلبستگی اجتنابی ، سبک دلبستگی اضطرابی ، فرهنگ ، نظریه ی دلبستگی ، روابط عاشقانه