بررسی تاثیر روش تدریس مشارکتی بر بهبود یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه دوم

رویکردهای نوین آموزشی بر انتقال نقش محوری کلاس درس از معلم به دانش آموز تاکید دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش تدریس مشارکتی بر یادگیری، انگیزه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه دوم انجام شده است. روش تحقیق در این مقاله توصیفی-تحلیلی بوده و با تکیه بر نظریه های یادگیری ساخت گرایی (ویگوتسکی) تدوین شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری روش های مشارکتی (مانند طرح کارایی تیمی، جیگ ساو و تفکر گروهی) نه تنها به تعمیق یادگیری در دروس تخصصی و فرمولی (ریاضی، فیزیک، شیمی) و دروس عمومی کمک می کند، بلکه مهارت های اجتماعی، تفکر انتقادی و خودکارآمدی دانش آموزان را در آستانه ورود به دانشگاه ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

روش مشارکتی ، یادگیری فعال ، متوسطه دوم ، پیشرفت تحصیلی ، ساخت گرایی