تاثیر برنامه ریزی درسی مبتنی بر آموزش مراقبت محور بر کاهش پرخاشگری در دانش آموزان ابتدایی

پرخاشگری در دانش آموزان دوره ابتدایی به عنوان یکی از چالش های عمده آموزشی و تربیتی، نه تنها فرآیند یادگیری را مختل می کند، بلکه آسیب های جدی به سلامت روان و پویایی های اجتماعی کودکان وارد می سازد. رویکردهای سنتی که عمدتا بر سرکوب ظاهری رفتار متمرکزند، اغلب از ریشه های عاطفی و شناختی این پدیده غافل اند. از این رو، این مقاله با هدف بررسی تاثیر برنامه ریزی درسی مبتنی بر آموزش مراقبت محور بر کاهش پرخاشگری در دانش آموزان ابتدایی انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی-تحلیلی به شیوه مروری است. نتایج تحلیل ها نشان داد که برنامه ریزی درسی مبتنی بر آموزش مراقبت محور از سه مسیر اصلی بر کاهش پرخاشگری اثر می گذارد: اول، تقویت همدلی و اصلاح الگوهای شناختی که منجر به کاهش پرخاشگری شناختی و سوءتفاهم های رفتاری می شود؛ دوم، ایجاد محیط سازی حمایت گر و تغییر فرهنگ مدرسه که با کاهش انگیزه برای پرخاشگری رفتاری و فیزیکی از طریق تقویت حس تعلق و امنیت همراه است؛ و سوم، توسعه مهارت های تنظیم هیجان و تاب آوری که پیامدهای بلندمدت مثبتی بر سلامت روان و رفتارهای اجتماعی دانش آموزان دارد. در واقع، یافته ها حاکی از آن است که گذار از آموزش محوری صرف به سمت مراقبت محوری، راهکاری کارآمد و ریشه ای برای مقابله با پرخاشگری است. این رویکرد با پرورش مهارت های نرم، همدلی و مسئولیت پذیری اجتماعی، چرخه خشونت را در سنین حساس کودکی شکسته و به نسل هایی با سلامت روان بالاتر و سازگاری اجتماعی بیشتر منجر می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مراقبت محور ، برنامه ریزی درسی ، پرخاشگری دانش آموزان ، دوره ابتدایی ، همدلی ، سلامت روان.