تاثیر معماری در صرفه جویی انرژی با تاکید بر ضوابط مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان ایران

در دهه های اخیر، رشد جمعیت، توسعه شهرنشینی و افزایش تقاضای انرژی موجب شده است که بخش ساختمان به یکی از بزرگ ترین مصرف کنندگان انرژی در جهان تبدیل شود. بر اساس آمارهای رسمی، بیش از ۴۰ درصد انرژی مصرفی در بسیاری از کشورها در بخش ساختمان مصرف می شود. در ایران نیز به دلیل شرایط اقلیمی متنوع، یارانه های انرژی و عدم رعایت کامل اصول طراحی اقلیمی، میزان مصرف انرژی در ساختمان ها بسیار بالاتر از میانگین جهانی است. از این رو، توجه به راهکارهای معماری جهت کاهش مصرف انرژی و افزایش بهره وری انرژی در ساختمان ها اهمیت ویژه ای یافته است. معماری به عنوان نخستین لایه تصمیم گیری در فرآیند طراحی ساختمان، نقش تعیین کننده ای در میزان مصرف انرژی ایفا می کند. انتخاب جهت استقرار ساختمان، فرم بنا، طراحی پوسته خارجی، نحوه نورگیری، تهویه طبیعی، انتخاب مصالح و استفاده از فناوری های نوین می تواند مصرف انرژی را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. در این میان، مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان ایران به عنوان مهم ترین سند قانونی در زمینه صرفه جویی انرژی در ساختمان، الزامات و ضوابط مشخصی را برای طراحی و اجرای ساختمان های کم مصرف ارائه کرده است. هدف این پژوهش بررسی نقش معماری در کاهش مصرف انرژی با تاکید بر الزامات مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان است. نتایج نشان می دهد که رعایت اصول طراحی اقلیمی و اجرای کامل ضوابط مبحث ۱۹ می تواند مصرف انرژی ساختمان ها را بین ۳۰ تا ۶۰ درصد کاهش دهد و علاوه بر کاهش هزینه های بهره برداری، آثار زیست محیطی ناشی از مصرف سوخت های فسیلی را نیز به میزان چشمگیری کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، بهره وری انرژی ، مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان ، طراحی اقلیمی ، ساختمان سبز ، صرفه جویی انرژی