حقوق بین الملل و سکوت استراتژیک دولت ها آیا سکوت می تواند منبع تعهد باشد؟

سکوت دولت ها در عرصه روابط بین الملل پدیده ای پیچیده و چندلایه است که در تقاطع حقوق، سیاست و دیپلماسی قرار دارد. این مقاله با رویکردی تحلیلی توصیفی به بررسی این پرسش بنیادین می پردازد که آیا سکوت دولت ها می تواند به عنوان یک رفتار حقوقی، منشا ایجاد تعهدات بین المللی تلقی شود یا خیر. با اتکا به منابع حقوق بین الملل از جمله عرف بین المللی، رویه قضایی دیوان بین المللی دادگستری، اصول کلی، حقوق و اسناد بین المللی، مقاله نشان می دهد که سکوت در شرایط خاص - به ویژه در صورت وجود اوضاع و احوال خاص، انتظار اعتراض و آگاهی دولت - می تواند به عنوان «رضایت ضمنی» یا «اقرار غیرمستقیم» تلقی گردد. همچنین نقش سکوت در شکل گیری عرف بین المللی، تثبیت رویه ها و حتی در حوزه های حقوق بشردوستانه و مسئولیت بین المللی دولت ها مورد بررسی قرار می گیرد. مقاله در نهایت با ارائه آسیب شناسی و پیشنهادهایی چارچوبی برای فهم دقیق تر سکوت به عنوان یک عنصر بالقوه در نظام حقوق بین الملل ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سکوت دولت ها ، حقوق بین الملل ، تعهد بین المللی ، عرف بین المللی ، رضایت ضمنی ، مسئولیت دولت ها ، دیوان بین المللی دادگستری