نقش الگوهای ارتباطی خانواده مبدا و خودخاموشی در کیفیت زناشویی زنان با تجربه سقط مکرر

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی کیفیت زناشویی بر اساس الگوهای ارتباطی خانواده مبدا و خود خاموشی در زنان با تجربه سقط مکرر انجام شد. این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری زنان با تجربه سقط مکرر در شهر مشهد در سال ۱۴۰۴ - ۱۴۰۵ بودند و تعداد دقیق مشخص نبود. براساس فرمول تابا چنیک و فیدل تعداد ۶۶ نمونه لازم بود اما برای اطمینان بالاتر و دقت بیشتر در نتایج تعداد ۸۰ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زناشویی باسبی و همکاران (۱۹۹۵)، پرسشنامه الگوهای ارتباطی خانواده فیتزپاتریک و ریچی (۱۹۹۴) و پرسشنامه خود خاموشی جک و دیل (۱۹۹۲) بود. در تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون هم زمان استفاده شد. نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که نمره کل خود خاموشی و چهار مولفه آن و همچنین جهت گیری همنوایی رابطه منفی معناداری (P>۰/۰۱) با کیفیت زناشویی دارند. همچنین جهت گیری گفت وشنود رابطه مثبت معناداری (P>۰/۰۱) با کیفیت زناشویی داشت. همچنین نتایج تجزیه و تحلیل رگرسیون نشان داد که خود خاموشی، جهت گیری گفت وشنود و جهت گیری همنوایی پیش بین معناداری برای کیفیت زناشویی بودند (P>۰/۰۱). با توجه به یافته ها می توان این چنین نتیجه گرفت که هرچه میزان خود خاموشی و جهت گیری همنوایی در زنان با تجربه سقط مکرر کمتر و جهت گیری گفت وشنود بیشتر باشد، کیفیت زناشوییشان بیشتر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

کیفیت ، زناشویی ، جهت گیری گفت وشنود ، جهت گیری همنوایی ، خود خاموشی ، سقط مکرر