پیش بینی رضایت زناشویی بر اساس پریشانی جنسی و سبکهای عشق ورزی در زنان متاهل شهر مشهد

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی رضایت زناشویی بر اساس پریشانی جنسی و سبک های عشق ورزی در زنان متاهل شهر مشهد انجام شد. این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری زنان متاهل شهر مشهد در سال ۱۴۰۴ بودند و تعداد دقیق مشخص نبود. براساس فرمول تبچنیک و فیدل تعداد ۶۶ نمونه لازم بود، اما برای اطمینان بالاتر و دقت بیشتر در نتایج تعداد ۱۰۰ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ (۱۹۸۹)، پرسشنامه پریشانی جنسی دروگاتیس (۲۰۰۸) و پرسشنامه مثلث عشق استرنبرگ (۱۹۹۷) بود. در تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون همزمان استفاده شد. نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که بین ابعاد سبک های عشق ورزی صمیمیت، میل و تعهد با رضایت زناشویی رابطه مثبت معنادار و بین پریشانی جنسی با رضایت زناشویی رابطه منفی معناداری وجود دارد (P > ۰/۰۱). همچنین نتایج تجزیه و تحلیل رگرسیون نشان داد که پریشانی جنسی، صمیمیت، میل و تعهد پیش بین معناداری برای رضایت زناشویی بودند (P > ۰/۰۱). با توجه به یافته ها می توان چنین نتیجه گرفت که هر چه میزان پریشانی جنسی کمتر و صمیمیت، میل و تعهد بیشتر باشد رضایت زناشویی زنان متاهل بیشتر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

رضایت ، زناشویی ، پریشانی جنسی ، سبکهای عشق ورزی ، زنان