تحلیل چالش های قابلیت انتقال عقود و ماهیت عقد انتقال در حقوق ایران با تمرکز بر سکوت قانونگذار

انتقال عقود یکی از موضوعات پیچیده و چالش برانگیز در حقوق قراردادهای ایران است که به رغم اهمیت نظری و کاربردی فراوان آن در عرصه تجارت و روابط مدنی، قانونگذار ایرانی از تنظیم صریح آن خودداری کرده و این سکوت زمینه ساز ابهامات جدی در رویه قضایی و نظریه پردازی حقوقی شده است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای به بررسی ماهیت حقوقی عقد انتقال، مبانی نظری قابلیت انتقال عقود، شرایط و محدودیت های آن در نظام حقوقی ایران می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که انتقال عقد به عنوان نهادی مستقل از انتقال طلب و انتقال دین، ماهیتی مرکب دارد و مستلزم رضایت هر سه طرف منتقل، منتقل الیه و طرف مقابل است. همچنین مشخص شد که اصل آزادی قراردادها به مثابه بنیان نظری پذیرش این نهاد با محدودیت های برآمده از طبیعت شخصی برخی عقود، قواعد نظم عمومی و حقوق اکتسابی ثالث در تعارض است. نتیجه آن که ضرورت تصریح قانونی این نهاد در قانون مدنی یا قانون تجارت ایران، امری اجتناب ناپذیر است.

کلیدواژه ها:

انتقال ، عقد ، قابلیت انتقال ، سکوت ، قانون ، اصل آزادی قراردادها ، انتقال تعهد ، حقوق قراردادهای ایران