رابطه خود پنداره ریاضی خودکارآمدی و عزت نفس با عملکرد ریاضی دانش آموزان دبیرستانی

هدف پژوهش حاضر تبیین سهم خودپنداره، ریاضی خودکارآمدی عمومی و عزت نفس در پیش بینی عملکرد دانش آموزان است. پژوهش حاضر با توجه به هدف بنیادی و با توجه به روش توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دبیرستانی ۱۳ تا ۱۵ سال دبیرستان های شهر قدس است. در این پژوهش از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی استفاده شد و تعداد نمونه براساس جدول مورگان ۲۰۰ نفر می باشد. ابزارهای این پژوهش عبارتند از پرسشنامه خود پنداره ریاضی ویلسون (۲۰۰۷)، پرسشنامه خودکارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲) و پرسشنامه عزت نفس روزنبرگ (۱۹۶۵) و برای عملکرد ریاضی، از آزمون پایان ترم دانش آموزان استفاده شد. داده ها توسط برنامه SPSS ویرایش ۲۲ با استفاده از آزمون های آماری همبستگی و رگرسیون گام به گام تجزیه و تحلیل شدند. فرضیه اصلی مقاله حاضر عبارت است از خودپنداره، ریاضی خودکارآمدی عمومی و عزت نفس می توانند عملکرد ریاضی دانش آموزان را پیش بینی کنند. یافته ها نشان داد که همبستگی مثبت و معناداری بین متغیرهای خود پنداره ریاضی خودکارآمدی عمومی و عزت نفس با عملکرد ریاضی وجود داشت و این نتایج توسط آزمون رگرسیون تایید شد و نشان داده شد که خودپنداره، ریاضی خودکارآمدی عمومی و عزت نفس می توانند عملکرد ریاضی دانش آموزان را پیش بینی کنند.

کلیدواژه ها:

خودپنداره ، ریاضی ، خودکارآمدی ، عزت نفس ، عملکرد ریاضی