تعارض قاعده فراش با علم قاضی در اثبات نسب

تکتم صحرانورد ارشد حقوق خصوصی و وکیل پایه یک دادگستری (کانون مرکز) در حقوق مدنی ایران به تبع فقه اسلامی برای تعیین رابطه پدر و فرزندی استناد به قاعده فراش پذیرفته شده است. جهت تعیین تکلیف نظریه سنتی عدم پذیرش آزمایش DNA را با علل تشریع قاعده فراش و حفظ بنیان خانواده سازگارتر می داند. این در حالی است که ضرورت توجه به دانش بشری که دادرس را در کشف واقع یاری می رساند باعث شده است که توجه به نتایج حاصل از این نوع آزمایش ها توصیه شود. در واقع اماره بودن قاعده فراش صرفا از جهت عدم علم به واقع است و با این اوصاف به سختی می توان گفت که اگر راهی علمی وجود داشته باشد که بر اساس آن بتوان با اطمینان بالا نسبت بین پدر و فرزند را معلوم کرد، همچنان باید از راهی رفت که واقعیت را تنها به طور ظنی کشف می کند. در نتیجه آزمایش ژنتیک همواره ایجاد علم نمی کند؛ متعلق علم حاصل از آزمایش ژنتیک با متعلق علم قاضی به وجود نسب از دو جنس هستند و در نتیجه فرض تعارض نتیجه آزمایش با علم قاضی منتفی است. این آزمایش در دقیق ترین حالت می تواند رابطه خونی را اثبات کند حال آن که نسب یک رابطه حقوقی است و بدون وجود شرایط اماره فراش نمی توان به آزمایش ژنتیک برای وجود نسب اعتنا کرد.

کلیدواژه ها:

تعارض قاعده ، فراش ، علم قاضی ، اثبات نسب