چرا قرآن بر معاد و زندگی پس از مرگ تاکید کرده است؟

مفهوم «معاد» به عنوان یکی از ارکان بنیادین ادیان الهی نه تنها یک باور اعتقادی بلکه ضرورتی عقلی و فطری برای تکمیل عدالت الهی و تبیین هدفمندی آفرینش است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی توصیفی ابعاد مختلف معاد را در سه ساحت عقلی، نقلی و مقایسه ای واکاوی کرده است. در بخش عقلی با استناد به برهان های عدالت، حکمت و کمال، امکان بازآفرینی جسمانی و روحانی انسان اثبات گردید و دیدگاه های فلاسفه ای چون ابن سینا و ملاصدرا مورد نقد و بررسی قرار گرفت. در بخش نقلی، آیات قرآن کریم و احادیث معتبر از پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار (ع) به عنوان منابع اصلی تبیین جزئیات قیامت، حسابرسی و پاداش و کیفر اخروی تحلیل شدند، همچنین در بخش مقایسه ای با بررسی دیدگاه های یهودیت، مسیحیت و زرتشت اشتراکات بنیادین (مانند عدالت اخروی و مسئولیت پذیری) و تفاوت های الهیاتی این ادیان با اسلام تبیین گردید. یافته های پژوهش نشان می دهد که باور به معاد کارکردی حیاتی در تثبیت اخلاق فردی، تقویت عدالت خواهی اجتماعی و ایجاد آرامش روانی در برابر سختی های دنیوی دارد. در نهایت نتیجه گیری می شود که معاد محور اصلی نظام فکری ادیان توحیدی و کلید حل معمای پوچی و بی عدالتی در جهان مادی است.

کلیدواژه ها:

معاد ، رستاخیز ، عدالت الهی ، فلسفه ، دین ، مقایسه ادیان ، اخلاق ، اخروی ، قرآن و حدیث ، ملاصدرا ، توحید