دستیابی به توسعه پایدار در صنعت نفت و گاز و پتروشیمی

این پژوهش با هدف تبیین سازوکارهای موثر بر دستیابی به توسعه پایدار در صنعت نفت، گاز و پتروشیمی و تفسیر الگوی ارتباطی میان فناوری، مدیریت، زنجیره تامین و تحلیل های آینده محور انجام شد. روش تحقیق مبتنی بر مرور نظام مند منابع، تحلیل موضوعی و ادغام محتوایی بود تا امکان استخراج ساختارهای نظری و عملی فراهم شود. یافته ها نشان داد که سه گانه اقتصادی–زیست محیطی–اجتماعی همچنان بنیان اصلی پایداری در صنعت انرژی ایران است و فناوری های نوین مانند دیجیتالی سازی، سامانه های پایش هوشمند و مواد زیست تخریب پذیر می توانند نقش اثرگذاری در اصلاح فرآیندها ایفا کنند. تحلیل ها روشن ساخت که هماهنگی میان حلقه های زنجیره تامین و ارتقای ظرفیت های سازمانی شامل ساختار مدیریتی، مهارت های انسانی و سازوکارهای یادگیری، محرک اصلی برای شکل گیری الگوی پایدار محسوب می شود. همچنین بررسی رویکردهای آینده محور نشان داد که شناخت پیشران های تحول، شرط لازم برای هماهنگ سازی سیاست ها و حرکت به سوی الگوی پایدار است. جمع بندی پژوهش بیان کرد که دستیابی به پایداری تنها زمانی امکان پذیر می شود که فناوری، مدیریت، زنجیره تامین و تحلیل آینده در قالب یک ساختار یکپارچه تنظیم شوند و برنامه ریزی بر پایه داده و تصمیم سازی هماهنگ دنبال شود.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، فناوری های نوین ، زنجیره تامین ، آینده پژوهی