بررسی عوامل کنترل بر مدیریت بحران و راهکارهای حاصل از آن

مدیریت بحران دامنه تخصصی تر از بخش های مختلف مدیریت را شامل می شود به این معنا که اداره کردن هر سیستمی در حالت عادی نیاز به علم مدیریت و دانش های تخصصی مربوط به عملکرد آن سیستم دارد و در موقعیت بحران باید ساختار سیستم بتواند به شیوه ای درست عمل نماید و این درست عمل کردن منوط به این است که سیستم بر اساس رفتار و مدیریت سازمانی استانداردی فعالیت داشته باشد و از یک ساختار پیشرفته مدیریتی بهره ببرد تا در شرایط های خاص و بحرانی به درستی عمل کند. بحران عبارت است از وضعیتی که نظم سیستم اصلی یا قسمت هایی از آن را مختل کرده و پایداری آن را برهم زند. از آنجایی که بحران غافلگیر کننده می باشد بنابراین تصمیم گیری های مهم همواره از ضروریات بحران در لحظات اول است. مدیریت بحران کلا با بحران هایی که به دست انسان پدید آمده اند یا انسان مسبب رویدادن آنها بوده سروکار دارند. مدیریت بحران از سه فاز کاملا متفاوت تشکیل شده است: نخست پیش بینی پیشگیری، دوم برنامه ریزی آموزش و سوم هدایت کنترل. بنابراین می توان گفت وظیفه مدیریت بحران کنترل در زمان کوتاه با استفاده از بهترین اصول و روش ها می باشد. چهار رکن مدیریت بحران کاهش خسارات، آمادگی، واکنش اضطراری و بازسازی می باشد. بهینه سازی فعالیت های مقابله با بحران و به حداقل رساندن خسارات ناشی از آن از اهداف کلی مدیریت بحران باشد. بحران ها معمولا خبر نمی کنند و یکی از ویژگی های عمده آنها همین غیرمترقبه بودن آنهاست که تصمیم گیرندگان را مواجه با هیجان و اضطراب و سردرگمی می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، آمادگی ، تصمیم گیری ، خسارات