مدیریت الگوریتمیک و پارادوکس عدالت در بخش عمومی تحلیل چند بعدی از انصاف ادراک شده توسط کارکنان

یکپارچه سازی شتابان هوش مصنوعی و سیستم های الگوریتمیک در مدیریت منابع انسانی بخش عمومی بهره وری اداری را متحول کرده است. با این حال انتقال از نظارت انسان محور به مدیریت الگوریتمیک داده محور یک پارادوکس متناقض نما (فنی - اجتماعی حیاتی) در رابطه با عدالت سازمانی ایجاد کرده است. در حالی که الگوریتم ها وعده عینیت گرایی می دهند، اغلب فاقد ظرافت های زمینه ای لازم برای درک انصاف در حوزه عمومی هستند. این پژوهش به بررسی تاثیر مدیریت الگوریتمیک بر عدالت سازمانی ادراک شده کارکنان، توزیعی، رویه ای و تعاملی در سازمان های بخش عمومی می پردازد. به طور مشخص پارادوکس «عدالت» مطالعه قرار می گیرد؛ وضعیتی که در آن دقت فنی ممکن است منجر به کاهش ادراک از انصاف انسانی شود. علاوه بر این، نقش میانجی شفافیت الگوریتمیک و اثر تعدیل گر سواد دیجیتال برای درک چگونگی کاهش اثرات منفی تصمیم گیری های خودکار بررسی شده است. با پیروی از پارادایم پس اثبات گرای این پژوهش از یک طرح تحقیق کمی و مقطعی بهره می برد. داده ها از طریق پرسشنامه ساختار یافته از ۴۵۰ کارمند دولت در آژانس های مختلف دولت هوشمند جمع آوری شد. جهت آزمون فرضیه های پژوهش، از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) با استفاده از نرم افزار ۴.۰ SmartPLS استفاده گردید. مدل اندازه گیری نیز از طریق آزمون های دقیق روایی همگرا و واگرا (معیار HTMT) اعتبارسنجی شد. یافته های تجربی نشان دهنده یک همبستگی منفی معنادار بین مدیریت الگوریتمیک با شدت بالا و عدالت تعاملی است؛ امری که تایید می کند فقدان حضور اجتماعی انسانی، ادراک از انصاف را کاهش می دهد. با این حال این مطالعه یک تعدیل کننده شفافیت را شناسایی کرد: زمانی که منطق تصمیم گیری الگوریتمیک به طور شفاف ابلاغ شود تاثیر منفی بر عدالت رویه ای به طور قابل توجهی خنثی می شود. علاوه بر این کارکنان با سواد دیجیتال بالاتر، بردباری بیشتری نسبت به مداخلات الگوریتمیک نشان دادند و آنها را شایسته سالارانه تر از سوگیری های سنتی انسانی ادراک کردند. این پژوهش با آزمون تجربی پارادوکس عدالت در بافت بوروکراسی مبتنی بر هوش مصنوعی به ادبیات «مدیریت دولتی» غنا می بخشد. این مطالعه یک چارچوب مفهومی نوین ارائه می دهد که میان کارایی تکنولوژیک و ارزش های هنجاری مدیریت دولتی تعادل برقرار کرده و بینش های کاربردی برای سیاستگذاران جهت پیاده سازی هوش مصنوعی اخلاق مدار در کارکردهای منابع انسانی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مدیریت الگوریتمیک ، عدالت سازمانی ، بخش عمومی ، هوش مصنوعی ، شفافیت الگوریتمیک ، حکمرانی دیجیتال