تجربه گردشگری و درک متقابل فرهنگی گردشگران ایرانی و ژاپنی (مطالعه تطبیقی)

زمینه و هدف: صنعت گردشگری به عنوان یکی از پویاترین صنایع اقتصادی جهان شناخته می شود و نقش کلیدی در توسعه فرهنگی و اجتماعی کشورها ایفا می نماید. در عصر جهانی شدن، تعاملات میان فرهنگی به یکی از ارکان اصلی موفقیت در جذب گردشگران و ارتقای کیفیت تجربه آنان تبدیل شده است. روش شناسی: این پژوهش به بررسی تجربه های گردشگری و درک بین فرهنگی میان گردشگران ایرانی و ژاپنی با هدف بدست آوردن مدلی موثر بر تجربه گردشگری و ارائه راهکارهایی برای بهبود ارتباطات بین فرهنگی می پردازد. پژوهش حاضر با رویکرد تطبیقی و مبتنی بر روش پدیدارشناسی براون و کلارک (۲۰۰۶)، تجربه گردشگری و درک متقابل فرهنگی میان گردشگران ایرانی و ژاپنی را بررسی می کند. داده ها از طریق تحلیل مضمون بازتابی تحلیل می گردد. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که عواملی نظیر تفاوت های سبک زندگی (مدیریت زمان، سبک خرید، عادات غذایی)، چالش های زبانی، سبک های ارتباطی مستقیم/ غیرمستقیم، فاصله قدرت و ملاحظات اقتصادی نقش اساسی در شکل گیری تجربه گردشگری ایفا می کنند. بر اساس این یافته ها، مدلی با اعتبار رضایت بخش ارائه شده که می تواند به عنوان چارچوبی برای بهبود ارتباطات بین فرهنگی در صنعت گردشگری مورد استفاده قرار گیرد. این مدل بر تقویت درک متقابل و کاهش سوءتفاهم های فرهنگی تمرکز دارد. نتیجه گیری و پیشنهادات: در نهایت، پیشنهاد گردید که با توسعه برنامه های آموزشی، بهبود زیرساخت های زبانی و ارائه محتوای فرهنگی هدفمند، می توان تجربه گردشگری را بهبود بخشید و ارتباطات بین فرهنگی را تقویت کرد. این راهکارها به توسعه پایدار گردشگری در ایران و ژاپن کمک خواهند کرد. نوآوری و اصالت: با توجه به اهمیت در حوزه فرهنگی گردشگری، تاکنون چنین پژوهشی در کشور بین دو کشور ایران و ژاپن صورت نگرفته است و این پژوهش می تواند به عنوان مبنایی برای سایر پژوهش ها در آینده باشد.

کلیدواژه ها:

تجربه گردشگری ، درک متقابل فرهنگی ، ایران ، ژاپن ، ارتباطات میان فرهنگی ، مطالعه تطبیقی