چگونه توانستم میزان پرخاشگری دانش آموزم با نام اختصاری ف ص را کاهش دهم؟

اقدام پژوهی حاضر با هدف شناسایی، بررسی و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه دانش آموز پایه سوم ابتدایی، ف ص، در دبستان دخترانه برکت شهرستان تیران و کرون انجام شد. مسئله اصلی پژوهش، بروز رفتارهایی مانند عصبانیت زودهنگام، درگیری لفظی با همکلاسی ها، بی قراری، واکنش های تند در موقعیت های آموزشی و ناتوانی در کنترل هیجانات بود که بر فرایند یادگیری، روابط اجتماعی و فضای عاطفی کلاس تاثیر منفی می گذاشت. این مسئله با توجه به اهمیت سلامت روانی و تربیتی دانش آموزان در دوره ابتدایی و نقش معلم در هدایت رفتاری آنان، به عنوان یک موضوع ضروری برای بررسی انتخاب شد.پژوهش حاضر از نوع اقدام پژوهی کاربردی و کیفی است که با تکیه بر مشاهده مستقیم، گفت وگو با دانش آموز، مشاوره با همکاران، ارتباط با خانواده و بررسی موقعیت های رفتاری در محیط کلاس و مدرسه اجرا شد. در مرحله تشخیص، اطلاعات گردآوری شده نشان داد که پرخاشگری دانش آموز ریشه در مجموعه ای از عوامل فردی، عاطفی، خانوادگی و محیطی دارد و ادامه این وضعیت می تواند موجب افت تحصیلی، کاهش اعتمادبه نفس، طرد اجتماعی و تثبیت رفتارهای ناسازگار در وی شود. بر این اساس، برنامه ای هدفمند برای مداخله طراحی و به اجرا گذاشته شد.راهکارهای اجرایی پژوهش شامل برقراری رابطه عاطفی و مبتنی بر اعتماد با دانش آموز، تقویت رفتارهای مثبت، گفت وگوهای فردی و همدلانه، آموزش مهارت کنترل خشم، واگذاری مسئولیت های کوچک و معنادار در کلاس، ایجاد فرصت برای تخلیه هیجانی سالم، استفاده از تشویق کلامی و رفتاری، اصلاح شیوه تعامل همکلاسی ها با دانش آموز، جلب همکاری خانواده و هماهنگی با مشاور و مدیر مدرسه بود. همچنین تلاش شد با تغییر برخی شرایط محیطی کلاس و ایجاد فضای آرام، پذیرنده و امن، بستر مناسبی برای کاهش تنش های رفتاری فراهم شود. اجرای مستمر و هدفمند این راهکارها به تدریج موجب کاهش رفتارهای پرخاشگرانه، افزایش خودکنترلی، بهبود ارتباط با همسالان و رشد مشارکت تحصیلی دانش آموز شد.نتایج این اقدام پژوهی نشان داد که شناخت دقیق مسئله، مداخله تدریجی، استمرار در پیگیری، همکاری خانه و مدرسه و استفاده از روش های تربیتی مبتنی بر محبت و احترام می تواند نقش موثری در کاهش پرخاشگری دانش آموزان دوره ابتدایی داشته باشد. یافته ها بیانگر آن است که معلم، فراتر از نقش آموزشی، در مقام یک هدایتگر تربیتی می تواند با رویکردی علمی، انسانی و مسئله محور، زمینه اصلاح رفتار و رشد متعادل شخصیت دانش آموز را فراهم کند. این تجربه همچنین نشان داد که در بسیاری از موارد، پرخاشگری کودکان نه یک رفتار صرفا انضباطی، بلکه نشانه ای از نیاز به دیده شدن، درک شدن و دریافت حمایت عاطفی است.