چگونه توانستم انگیزه و علاقه دانش آموزی با نام اختصاری «ع.ح.» را نسبت به یادگیری درس کامپیوتر افزایش دهم؟

اقدام پژوهی حاضر با هدف بررسی و بهبود وضعیت انگیزشی یکی از دانش آموزان پایه دهم کامپیوتر با نام اختصاری «ع.ح.» در مدرسه کار و دانش شریعت شهر شاهرود انجام شد. مسئله اصلی پژوهش، کاهش انگیزه، بی علاقگی و مشارکت پایین این دانش آموز در فرایند یادگیری درس کامپیوتر بود؛ موضوعی که می توانست بر عملکرد تحصیلی، اعتمادبه نفس آموزشی و مسیر مهارتی او اثر منفی بگذارد. این پژوهش در بستر واقعی کلاس و با رویکرد کیفی از نوع کنش پژوهی اجرا شد. گردآوری اطلاعات از طریق مشاهده مستقیم، گفت وگوی غیررسمی با دانش آموز، بررسی عملکرد کلاسی، مشورت با همکاران و ارتباط با خانواده صورت گرفت. یافته های اولیه نشان داد که یکنواختی برخی روش های تدریس، پایین بودن خودباوری دانش آموز، ترس از اشتباه در کار عملی، نیاز به تشویق موثر و نبود پیوند روشن میان محتوای درس و علایق فردی او، از عوامل اصلی کاهش انگیزه تحصیلی وی بوده است.در مرحله طراحی و اجرای راه حل ها، مجموعه ای از اقدامات هدفمند شامل ایجاد ارتباط عاطفی و حمایتی، استفاده از روش های فعال و مشارکتی، واگذاری فعالیت های عملی متناسب با توانایی دانش آموز، بهره گیری از تشویق کلامی و بازخورد مثبت، تنوع بخشی به فرایند آموزش، پیوند دادن مفاهیم درس کامپیوتر با زندگی واقعی و آینده شغلی، و همچنین جلب همکاری خانواده به کار گرفته شد. نتایج حاصل از اجرای این مداخلات نشان داد که میزان مشارکت کلاسی، علاقه مندی به انجام فعالیت های عملی، حضور ذهن در کلاس و اعتمادبه نفس دانش آموز «ع.ح.» به شکل محسوسی افزایش یافت. همچنین نگرش او نسبت به درس کامپیوتر از حالت اجبار آموزشی به یادگیری هدفمند و علاقه مندانه تغییر پیدا کرد.نتیجه گیری این اقدام پژوهی نشان می دهد که با شناسایی دقیق ریشه های بی انگیزگی، برنامه ریزی متناسب با ویژگی های فردی دانش آموز و به کارگیری راهبردهای آموزشی منعطف و انسان محور، می توان انگیزه و علاقه دانش آموزان را نسبت به دروس مهارتی به ویژه درس کامپیوتر به طور موثر افزایش داد. این تجربه می تواند برای هنرآموزان و دبیران مدارس فنی و کارودانش در مواجهه با دانش آموزان کم انگیزه، الگویی کاربردی و اثربخش باشد.